no one knows

We get some rules to follow
That and this
These and those
No one knows

We get these pills to swallow
How they stick
In your throat
Tastes like gold

Oh, what you do to me
No one knows

And I realize you’re mine
Indeed a fool of mine
And I realize you’re mine
Indeed a fool of mine
Ahh

I journey through the desert
Of the mind
With no hope
I found low

I drift along the ocean
Dead lifeboats in the sun
And come undone

Pleasently caving in
I come undone

And I realize you’re mine
Indeed a fool of mine
And I realize you’re mine
Indeed a fool and mine
Ahhh

Heaven smiles above me
What a gift there below
But no one knows

A gift that you give to me
No one knows

no one laughs

κούραση, άγχος, σχέδια, αργές, βαρετές, τεμπέλικες μέρες, κουνούπια, τσιγάρα, νερό, παγάκια, πολλά παγάκια, ερωτήσεις με απαντήσεις πήχτρα στα κλισέ, λίγο διάβασμα, κάμποσο γράψιμο, εξάρχεια, χαμένες συναυλίες, οι τελευταίες γκρίνιες, τα πρώτα πειράγματα  και κρύα πίτσα με την καλύτερη παρέα στον κοσμάκη ολάκερο.

έχει την πλάκα του, δε λέω.

δεν έβγαλε τον καλύτερό της δίσκο αλλά είναι πανέμορφος όπως και να ‘χει. την αγαπάω τη Ρετζίνα.

laughing with

(not so) temporarily misplaced

lost // (lôst, lst)

v.

Past tense and past participle of lose.

adj.

1. Unable to find one’s way: a lost child.

2.

a. No longer in the possession, care, or control of someone or something: a lost pen.

b. No longer in existence; vanished or spent: lost youth.

c. No longer known or practiced: a lost art.

d. Beyond reach, communication, or influence: The expedition was lost to the world for two months.

3. Not used to one’s benefit or advantage: a lost opportunity.

4. Having not been or unlikely to be won; unsuccessful: a lost battle; a lost cause.

5. Beyond recovery or redemption; fallen or destroyed: a lost soul.

6.

a. Completely involved or absorbed; rapt: lost in thought.

b. Bewildered or confused: I’m lost can you start over?

01 bonnie prince billy – you are lost

02 yellow ostrich – lost love’s voice

03 tom waits – lost in the harbour

04 arthur russell – a little lost

05 noir desir – lost

06 the doors -  you’re lost little girl

07 the decemberists – from my own true love (lost at sea)

08 eivind aarset – lost and found

09 steve adey – the lost boat song

10 crippled black phoenix – a hymn for a lost soul

11 the third eye foundation – lost

are you?

a hat full of rain

Έχουν πλάκα οι καλοκαιρινές μπόρες. Περισσότερο από τις φθινοπωρινές και πολύ περισσότερο από τις χειμωνιάτικες. Το χειμώνα θες ήλιο για να βγαίνεις έξω να απολαμβάνεις τον κρύο αέρα και να κάνεις βόλτες χαζεύοντας γύρω σου. Το καλοκαίρι, έτσι και αλλιώς, είσαι συνέχεια έξω, οπότε η μπόρα δεν σε χαλάει και τόσο. Εκτός βέβαια αν σε πετύχει στο δρόμο (προφανώς χωρίς ομπρέλα) και, μια που κάνει το 0-100 σε 2 δευτερόλεπτα, σε κάνει να τρέχεις να κρυφτείς. Μέσος όρος διάρκειας τα 10 λεπτά. Μέση ένταση το μισό τσουνάμι. Τι και αν αυξάνει ακόμα περισσότερο την υγρασία, οπότε όχι μόνο δεν σε δροσίζει αλλά κάνει και χειρότερη τη ζέστη. Είναι ωραία να είσαι Σάββατο πρωί στο δωμάτιό σου και ξαφνικά να μαυρίζουν τα πάντα και να βλέπεις τη βροχή. Τυχαία εξαιρετικός συνδυασμός με το “A Little Lost” του Arthur Russell. Βγάζει και τη γλώσσα στο υπερ-καλοκαιρινό τεύχος της Lifo που χάζευες πιο πριν. Μόνος καλύτερος τόπος να σε πιάσει η μπόρα εκτός από το δωμάτιό σου, είναι μέσα στη θάλασσα. Αρκεί να μη χρειάζεσαι να τρέχεις να μαζέψεις τις ψάθες, τα ρούχα και τα κεφτεδάκια. Ακόμα πιο ωραίο πράγμα οι αστραπές και οι βροντές. Και ας καταλαβαίνεις ότι με τόσους κεραυνούς είναι λίγο μαλακία να έχεις ηλεκτρικές συσκευές ανοιχτές στο σπίτι. Προσεύχεσαι ότι δεν θα πας για καινούριο υπολογιστή μετά από μισή ώρα. Αλλά δεν τον κλείνεις κιολας, γιατί σ’ αρέσει η μουσική που παίζει. Ειδικά όταν το τραγούδι λέγεται “Let’s Go Swimming”. Μετά από την σημερινή ημέρα, το “The World Of Arthur Russell” τείνει να ανακυρηχτεί το επίσημο soundtrack της καλοκαιρινής μπόρας. Ζητώ συγνώμη για τον ενθουσιασμό μου από όσους τους πέτυχε έξω, είτε από ανάγκη, είτε από επιλογή. Με βάση τις οργανωτικές μας ικανότητες ελπίζω αυτή η μισή ώρα βροχής να μην διαλύσει τη μισή Αθήνα. Δεν θα χει τόσο πλάκα τότε. Από την άλλη πλευρά έχει και πλάκα αυτό το τρεχαλητό σε αναζήτηση καταφυγίου. How tropical-ish! Δεν μελαγχολούμε ιδιαίτερα με τις καλοκαιρινές μπόρες, αν και το “Form Grows Rampant” των Threshold Houseboys Choir ταίριαζε και αυτό με την γκριζάδα (ίσως και γιατί στην Ταϋλάνδη έχουν συνηθίσει από τις καλοκαιρινές μπόρες – πείτε με και μουσώνα). Περισσότερα γι’ αυτό κάποια άλλη στιγμή. Σηκώνεται και μια ελαφριά δροσιά αυτή τη στιγμή, δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει εν μέσω αθηναϊκού καλοκαιριού, αλλά κάθε λεπτό είναι πολύτιμο. Ακόμα και ο μεγαλύτερος υποστηρικτής βαριέται τα air-condition κάποια στιγμή.  Ακούστε και τον δίσκο που προτείνει παρακάτω ο Μανώλης. Αφού τελειώσει η μπόρα πάντως, τα αβαν-γκαρντ δεν είναι για τέτοιες στιγμές. Επίσης ακούστε και τον φετινό δίσκο των Fenn O’Berg (ας είναι καλά ο Fennesz και ο Pita, που ξεπέρασαν τις αμφιβολίες που έχω για project στα οποία μετέχουν μέλη των Sonic Youth, αν και ο O’Rourke είνια λίγο διαφορετικός). Εξαιρετικό album πάντως, να το προτιμήσετε. Τελειώνει η βροχή, τελειώνει το post, τελειώνει και το “The World Of Arthur Russell”. Viva la lluvia.

υλικά παρασκευής σοβαρού avant garde

άλφα, ένας παθολόγος, ο Ted “The Loaf”.

βήτα, ένας αρχιτέκτονας, ο Renaldo M.

γάμα, πολύς Ryuichi Sakamoto στις κασσέτες, κεφάλι γεμάτο Ιαπωνία.

δέλτα, γουστάρουν οι τύποι πίσω από εταιρίες στις οποίες δισκογραφούν Residents και Coil.

έψιλον, δίσκος παρέα με Residents, τέσσερα χρόνια μετά το “Eskimo”

ανακατεύετε ελαφρά.

Και βγαίνει Renaldo & the Loaf – The Elbow is Taboo.

Και έχετε avant garde. Αληθινό. Όχι από τα άλλα. Τα ψεύτικα.

calling sky

Νομίζω ότι για πρώτη φορά οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι είμαστε ελαφρώς απαράδεκτοι (no pun intended) σε τουτο δω το blog. Καθότι ντροπή και αίσχος που δεν αναφέραμε ότι τη μέρα που η υφήλιος (sic) θρηνούσε το χαμό του Michael Jackson και θυμόταν τα κομμάτια που είχαν σημαδέψει το παρελθόν της αλλά που για κάποιο περίεργο λόγο δεν κατάφερναν να περνάνε από το στερεοφωνικό της εδώ και μπόλικα χρόνια, έφυγε και ένας, μάλλον μεγαλύτερος (και όχι μόνο ηλικιακά) μουσικός. Στις 25 Ιουνίου λοιπόν έφυγε και μια από τις μεγαλύτερες μορφές της garage μουσικής, ο Richard Elvern Marsh, περισσότερο γνωστός ως ηγέτης των Seeds με το όνομα Sky Saxon. Σίγουρα θα υπάρχει πολύς κόσμος που θα μπορέσει να μιλήσει απείρως περισσότερο και καλύτερα από εμένα για την μουσική (και όχι μόνο) φιγούρα του Sky Saxon, οπότε απλά σταματάω και θυμίζω ότι μέχρι και τα τελευταία χρόνια το έλεγε η ψυχούλα του και με το παραπάνω.

“Well all I want is to just be free
Live my life the way I wanna be
All I want is to just have fun
Live my life like it’s just begun
But you’re pushin’ too hard
Pushin’ too hard on me (too hard)”

doctor, doctor please

Πλέον είμαι σχεδόν πεπεισμένος. Την τελευταία μέρα του κόσμου θα παίξει αυτό το κομμάτι.

ten days and II

Έχουν περάσει τουλάχιστον δέκα ημέρες από τότε. Δέκα μέρες από πότε; Μην βιάζομαι. Δέκα μέρες στις οποίες έδωσα μερικά μαθήματα, ανέβηκα στον Υμηττό και κόντεψα να πάω σαν τον Macaulay Culkin στο My Girl (γαμημένες μέλισσες), πέθανε ο Michael Jackson από υπερβολική δόση υπερβολής, δέκα μέρες που αναθεματίζω που δεν έκλεισα εισιτήριο για το γαμημένο Oya στο Oslo που παίζουν ΌΛΟΙ, δέκα ημέρες υποθετικού διαβάσματος, δέκα ημέρες που θέλω να χαθώ σε σενάριο λογοτεχνικού μυθιστορήματος (θα σας έφτιαχνα ένα γρήγορο top-5, αλλά για την ώρα θέλω να χαθώ μόνο στο “Pan” του Knut Hamsun), δέκα ημέρες, θα μπορούσα να είχα γυρίσει περίπου το ένα όγδοο του κόσμου αν ήμουν παραδοσιακός τύπος.

Και δέκα ημέρες προσπαθώ να γράψω εδώ πόσο μεγάλο album είναι το album των Sylvester Anfang ΙΙ. Αυτοί λέγονταν Silvester Anfang, προφανώς ως tribute στο ομώνυμο κομμάτι που είχε γράψει το 1987 ο Conrad Schnitzler (των Tangerine Dream) στους Mayhem για να ανοίγει το “Deathcrush” LP τους, αλλά φέτος μετονομάστηκαν σε Sylvester Anfang II, εικάζω σαν περαιτέρω tribute στους Amon Duul II. Και αν οι Amon Duul τα είχαν σπάσει για τους λόγους τους, αυτοί εδώ δεν τα έσπασαν, απλά εφεραν νέα μέλη στη μπάντα, από τους labelmates Burial Hex και τους θεούς Βέλγους Kiss the Anus of a Black Cat, τους οποίους το Sonic Death Monkey αγαπάει παραπάνω από παράφορα ώρες ώρες. Το album που έφτιαξαν όλοι αυτοί μαζί λοιπόν, το έβγαλε πάλι ο Aurora Borealis, και θα έλεγα πως είναι κάπως πιο βαρύ ηχητικά από το Silvester Anfang παρελθόν, αλλά το εντυπωσιακά όμορφο της υπόθεσης είναι πως ο δεδομένος obscure χαρακτήρας των παιδιών (φανταστείτε ατμόσφαιρα Coven στο υπερalbum “Witchcraft Destroys Minds and Reaps Souls” του 1969), αυτή τη φορά δεν αναβράζει μονάχα στα (επίσης δεδομένα) funeral folk πεδία, αλλά παρουσιάζει ισχυρά σημεία αυτοσχεδιαστικής ψυχεδέλειας (subliminal message : ΜΑΝΙΤΑΡΙ), θυμίζοντάς μου φυσικά τους Acid Mother’s Temple και το “La Novia” που άκουγα πάλι πρόσφατα μια μέρα και μου είχε γυρίσει το κεφάλι ανάποδα από τη διαολεμένη του έμπνευση και τις παροιμιώδεις σηπτικές του δυνατότητες. Ααααχ, το καλοκαίρι. Λοιπόν, το album των Sylvester Anfang  II θα πάει καλά φέτος στις λίστες μας. Σας το λέω από τώρα, που έχει φύγει ήδη ο μισός χρόνος, κακός και ανάποδος, αλλά ήδη πλήρης μουσικά. Ήδη κάνω ένα γκάλοπ στη δισκοθήκη για το ποιά cds θα πωληθούν έτσι ώστε να εξοικονομηθούν τα απαραίτητα έτσι ώστε να αγοραστεί το διπλό LP, το οποίο είναι και φτηνό το ρημάδι και αργκ. Οικονομικές δυσκολίες. Και βαράνε όλοι, έχουν βγει εκατό χιλιάδες σοβαρές κυκλοφορίες, και το σκέφτομαι καλά καλά να πάρω τσιγάρα.

tags : μανιτάρια, kraut rock, sylvester anfang II, ιούνιος, 2009, sonic death monkey, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΩΝΟΥΜΕ ΚΥΡΙΟ (wtf), κοπέλες του Παύλου Σιδηρόπουλου, η πουτανήτσα η ανηψηά μου, ο τεράστιος συνδετήρας της νορβηγίας

Επίσης, επειδή ναι μεν δέκα μέρες προσπαθώ να γράψω αυτά, αλλά δεν ακούω και δέκα μέρες σερί το album, έχουμε συζητήσει ποτέ εδώ, σε αυτό το blog, τι ζημιά μπορεί να κάνει το “Twilight of the Gods” των Bathory αν έχεις καιρό να το ακούσεις; Κάποτε θα καταλήξω πως πρόκειται για τον μεγαλύτερο metal δίσκο που έχει κυκλοφορήσει ποτέ, ο ορισμός της Ατομικής Ενέργειας, ο θρίαμβος της Μονομανούς Δημιουργίας, ο επικός χαρακτήρας που απαιτείται για να έχει ουσιαστικό νόημα η λέξη “επικός”. Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας λέει πως θα ακολουθήσει το “Hammerheart” και το “Destroyer of the Worlds”, αυτό το τελευταίο για να αποφύγω το κλισέ μεγαλεπίβολο κλείσιμο, επιστρέφω στα διαβάσματα, την καλησπέρα μου.

I smoke ’cos I’m hoping for an early death, and I need to cling to something

Λοιπόν, μυρίζουμε στην καλύτερη περίπτωση “περίεργα”. Είναι έξοδο και σε δύσκολες περιόδους μετράει αρκετά. Η κιτρινίλα στα δάχτυλα που δεν έχω αλλά με τρομάζει αρκετά η προοπτική να αποκτήσω, αηδιαστικό θέαμα. Εντάξει, και καλό στην υγεία δεν κάνει, ας το βάλουμε και αυτό μέσα. Δε μας συμπαθούν αρκετοί αθρώποι. Τώρα μας λένε ότι δε μας θέλουν και στις παρέες τους. Δε θα έλεγα ότι τους αδικώ εντελώς.

“Τα ρούχα μου μυρίζουνε καπνούς και αλκοόλ” που λέει και ο ποιητής Μπαμπηστόκας (μία λέξη, αυστηρά).

Αυτό το μούδιασμα στη γλώσσα, αυτή η απαίσια γεύση το πρωί όταν σηκώνεσαι και ενώ λίγες ώρες νωρίτερα έπινες και κάπνιζες, αυτό είναι το χειρότερο.

“Σαν τσιγάρο άφιλτρο στο στόμα μου, μ’εκαψες, μ’έκαψες” που λέει και ο ερμνηνευτής Νίκος Μακρόπουλος.

Είναι και ωραίο πράγμα όμως. Το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας, εκείνο με μια καλή παρέα σε ένα ράντομ παγκάκι στο Θησείο, εκείνο αφού βγεις από τη θάλασσα που μπλέκεται το αλάτι και γίνεται ένας χαμός, ένα υπερθέαμα, μια μαγεία, το άλλο που ανάβεις όταν παίζει το αγαπημένο σου κομμάτι στη συναυλία, εκείνο όταν έχεις λιώσει κουρασμένος στην καρέκλα.

“Όσο κρατάει το τσιγάρο άσε με αγκαλιά να σε κρατώ” που λέει και η Αννούλα η Βίσση.

waking from bad dreams and smoking cigarettes

rufus wainwright … cigarettes and chocolate milk
beck … nicotine & gravy
the smithereens … cigarette
the replacements … more cigarettes
mission of burma … nicotine bomb
spoon … my little japanese cigarette case
the fiery furnaces … smelling cigarettes
lambchop … cigarettiquette
ani difranco … nicotine
otis redding … cigarettes and coffee
patsy cline … three cigarettes in the ashtray

(  (  (  νταουνλόουντ )  )  )

έτσι όπως τα κατάφεραν με τις απαγορεύσεις ξεχνάμε και το jaymes joyce στο Μοναστηράκι, την καλύτερη λύση για χειμωνιάτικα μεσημεροαπογεύματα Κυριακής =/

γιες, λετς!

τα έχουμε ξαναπεί, ναι.
δε δίνουμε μία, αμέ.

today was another day full of dread
but I never said I was afraid
’cause dread and fear should not be confused
by dread I’m inspired, by fear I’m amused

ο Bonnie Prince Billy μας εξηγεί το δύσκολα.

what about commercial?

Μπορεί σε αυτό το blog, γενικά να μας αρέσει να ασχολούμαστε με πράγματα που δεν ακούγονται πολύ εκεί γύρω (ή ακόμα χειρότερα – ή καλύτερα – να μας αρέσει να ασχολούμαστε με πράγματα και επειδή δεν ακούγονται πολύ εκεί γύρω), αλλά έχει ενδιαφέρον να βλέπουμε και τι συμβαίνει στα πιο εμπορικά κομμάτια της μουσικής, καθώς και αυτά διαθέτουν ρεύματα, τα οποία αρκετές φορές μπορεί να εκπλήξουν ή να σε κάνουν να αναρωτηθείς.

Η γενικότερη ελληνική σκηνή εδώ και πάρα πολλά χρόνια χωριζόταν σε δυο στρατόπεδα ουσιαστικά (τουλάχιστον από πλευράς εμπορικότητας). Από την μια τα λαϊκοποπ/έντεχνα/κάποιες “rock” (ή ροκ) εκλάμψεις που έκαναν επιτυχία και από την άλλη όλα τα υπόλοιπα μουσικα παρακλάδια (από το metal μέχρι το drum ‘n’ bass και την ambient electronica και την jazz), που είχαν ένα σχετικά μικρό (ή λίγο μεγαλύτερο κοινό) αλλά που περιορίζονταν σε αυτό. Δεν μιλάω για παλιότερους συνθέτες ή καλλιτέχνες, αυτούς στην καλύτερη τους θυμόμαστε σε επετείους, και στην χειρότερη δεν τους θυμόμαστε ποτέ. Γενικά το θέμα popular music στην Ελλάδα πάντα ήταν λίγο ψυχεδελικά περίεργο, κυρίως γιατί υπάρχει τεράστια πλειοψηφία καλλιτεχνών που είναι υπερπασίγνωστοι εντός των συνόρων και ανύπαρκτοι εκτός αυτών. Βάλε και το γεγονός ότι παραμένουμε άνθρωποι (σε μεγάλο ποσοστό) για τους οποίους η μουσική είναι εκεί απλά για να συνοδεύει τη διασκέδαση ή το ποτό ή κάτι ανάλογο (δυστυχώς σπάνια το σεξ πάντως!), χωρίς να καθόμαστε να ασχολούμαστε γιατί μας ενδιαφέρει αυτή καθαυτή.

Τον τελευταίο καιρό πάντως βλέπω ότι γίνεται μια στροφή στα ονόματα που αναφέρονται στους ευρύτερους εμπορικούς μουσικούς κύκλους. Ίσως σε αυτό να φταίει η αλλαγή των γενεών, ίσως και να φταίει ότι αρκετοί από τους παλιότερους εκπροσώπους των ειδών που προανέφερα έχουν ελαφρώς εξαφανιστεί. Έτσι λοιπόν, φτάνουν οι μέρες που θα δεις τους Imam Baildi στην ίδια εκδήλωση με την Παπαρίζου, το Yosebu να παίζει σε prime time ώρες σε μεγάλα ραδιόφωνα (έστω και γιατί remix-αρε Γαλάνη), τους Last Drive να εμφανίζονται σε γιορτές της μουσικής και, φυσικά, την Monika να την έχουν μάθει μέχρι και οι πέτρες. Σημείωση επίσης να γίνει και για την εισχώρηση hip-hop ήχων σε κάθε περίπου καινούριο λαϊκοποπ τραγούδι (έστω και εντελώς άτεχνα). Νομίζω ότι από τα rave parties των early 90s έχει να παρατηρηθεί τέτοια αλλαγή στις μουσικές συνήθειες της πλειονότητας των ανθρώπων στην Ελλάδα.

Φυσικά και δεν πρόκειται να υποστηρίξω ότι ξαφνικά οι Έλληνες έχουν γίνει συνειδητοποιημένοι ακροατές. Παραμένει όμως άξιον απορίας το πώς άρχισε ο αέρας που ακολουθούν οι περισσότεροι να φυσάει προς αυτές τις κατευθύνσεις. Βέβαια, δεν έχω αυταπάτες ότι θα ξεκινήσει καμιά μουσική επανάσταση, που θα αλλάξει τα πράγματα στη χώρα, αλλά σίγουρα έχει ενδιαφέρον το όλο σκηνικό. Δυστυχώς το θέμα μουσικοι ραδιοφωνικοί σταθμοί παραμένει σε ψιλο-οικτρή κατάσταση (ίσως όμως οι ακροατές μας να έχουν και τους σταθμούς που τους αξίζουν), οπότε είναι κάπως πιο δύσκολο να γίνει καλύτερο ανακάτεμα σε αυτό το μίγμα. Κόσμο στα δισκάδικα συνεχίζω να μη βλέπω πάντως. Ας δούμε που θα πάμε από εδώ και πέρα.