Είναι Παρασκευή βράδυ και αντί να είσαι έξω για μπύρες ή μέσα για χαλάρωση, είσαι στη δουλειά. Ας όψεται το γεγονός ότι είσαι καλός άνθρωπος και χώθηκες να κάνεις μια αλλαγή βάρδιας. Δεν είναι και τόσο άσχημα τα βράδια στη δουλειά, αρκεί να μην είναι Παρασκευή. Ευτυχώς όμως έχει ησυχία, χαζεύεις στο internet και ακούς τη μουσική που έχεις φέρει μαζί σου.
Αυτή τη στιγμή παίζει το “The Big Machine” της Emilie Simon και διαπιστώνω ότι τώρα τελευταία όλο νέες οπαδούς της Kate Bush πετυχαίνω μπροστά μου. Η Simon είναι η αλήθεια ότι θυμίζει πολύ την Αγγλίδα, όχι μόνο φωνητικά, αλλά ακόμα και στον ήχο. Υπάρχει ένα αρκετά 80s ηχόχρωμα στο δίσκο, αλλά τελικά είναι αρκετά ευχάριστός στο άκουσμα. Ωραία τραγουδια, ωραία φωνούλα, συμπαθέστατο αποτέλεσμα. Είναι ο δίσκος που είναι φτιαγμένος για τη φράση “δεν θα σου αλλάξει και τη ζωή αλλά για καμια 30αριά ακροάσεις μια χαρά είναι”.
Από την άλλη πλευρά, το “Dustland” των The Gentleman Losers μπορεί να σου αλλάξει λίγο (ή και πολύ) τη ζωή. Ο δίσκος των Φινλανδών είναι ίσως το μεγαλύτερο κόλλημα των τελευταίων ημερών. Μετά από αυτό κατέβασα και το πρώτο τους (το “Dustland” έχει παραγγελθεί ήδη) αλλά δεν έχω προλάβει να το ακούσω. Η μπάντα των αδερφών Kuukka δημιούργησε ένα μεγάλο δίσκο. Οι TGL ξεκίνησαν από την αισθητική των Boards Of Canada, των Stars Of The Lid και των Helios, της έδωσαν κάποιες πιο rock πτυχές (αγγίζοντας και τα χωράφια της ψυχεδέλειας μερικές στιγμές, ενώ δεν θα μου βγάλει κανένας από το μυαλό ότι ένα σημείο μου θύμισε το “To Live Is To Die” των Lake Of Tears), ενίοτε και post rock. Ζεστή ατμόσφαιρα. Όχι ιδιαίτερα χαρούμενη, αλλά σίγουρα ζεστή. Μην φανταστείτε την αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού βέβαια. Πιο πολύ φέρτε στο νού σας εκείνη την αίσθηση του να μπαίνεις σε ένα ζεστό σπίτι κατευθείαν από το δρόμο μιας ιδιαίτερα κρύα ημέρας. Κάπου προς το τέλος η μουσική του γίνεται ελαφρώς πιο στρυφνή αλλά ακόμα και τότε σε κερδίζει. Πανέμορφο album.
Άλλα 50 λεπτά εργασίας. Υπομονή, θα περάσουν.
Σειρά έχει το επίσης ομορφότατο album του επίσης Φινλανδού Kutomo (κατά κόσμον Veli-Matti Ikavalko), με τίτλο “Lauluja Surun Kaaresta”, το οποίο μας παρουσιάζει ένα από τα ωραιότερα δείγματα της φινλανδικής psych-folk σκηνής των τελευταίων μηνών. Επίσης έρχεται σε μια απίστευτη hand-made συσκευασία, η οποία δυστυχώς ήταν limited στα 36 αντίτυπα και έχει ήδη εξαντληθεί. Αρκετά ambient, σαφώς folk-ίζον, δίσκος που στηρίζεται στην ατμόσφαιρά του και στις εικόνες που δημιουργεί και κερδίζει τη μάχη με άνεση. Να το ακούσετε και αυτό.
Καμιά φορά τις νύχτες εξασκώ ελεύθερα περίεργες συμπεριφορές. Ανάβω τον βραστήρα νερού στην κουζίνα, φτιάχνω ένα χαμομήλι, κλείνομαι στο δωμάτιο ανάβω τρία, τέσσερα κεριά βάζω BBC Radio να παίζει και σκέφτομαι τη μουσική. Στο πέμπτο χαμομήλι έχω καταλήξει για ακόμη μια φορά πως θα πεθάνω μόνη, ακούγοντας BBC Radio 6 με τασάκι υπερτίγκα και ένα βραστήρα γεμάτο καυτό νερό. Εδώ κοίτεται η Error Flynn. Της άρεσε το χαμομήλι.
Anyhow, είναι εκείνη η εποχή του χρόνου που το Electric Proms του BBC έχει ξεκινήσει. Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα Electric Proms στην τηλεόραση και σκέφτηκα, τι φανταστική ιδέα. Το πιο φανταστικό από όλα βέβαια είναι πως σε αντίθεση με εκείνες τις διοργανώσεις που συζητιούνται ως μια μίξη του ψαγμένου και του popular, ξέρεις εκείνες που τις επικαλούνται οι δυσκοίλιοι με το κεφάλι στον κώλο μουσικόφιλοι, ως την ΜΙΑ και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ μίξη ψαγμένου και popular και μπορεί να περιλαμβάνει, ως popular κάτι σαν ξέρω γω….κάποιου είδους ταντρικό, βιρτουόζο καλλιτέχνη φλάουτου ντουέτο με κάποιον από την Πενσυλβάνια που έμαθε να παίζει μουσική με βελόνες πλεξίματος και ως ψαγμένο κάτι που απλά δεν θέλω να ξέρω – αυτή η διοργάνωση, είναι πραγματικά ένα μεγάλο μουσικό ΠΡΑΜΑ. Πεθαίνω για τέτοια ε. Απλά πεθαίνω να βλέπω στο line-up πρώτη μέρα Robbie Williams, δεύτερη Dame Shirley Bassey, μετά Dizzee Rascal, N-Dubz, Doves με συνοδεία την Βουλγαρική Χορωδία του Λονδίνου (fuckin’ell, τα μάτια μου γυρίζουν για λίγο προς τα πάνω). Florence and the Machine, Magazine και τελευταία μέρα το τρελόκεφο ανάβει με Smokey Robinson. Απλά απίστευτο.
Απίστευτο και αστείο γιατί περνάμε τον μουσικό μας βίο υποστηρίζοντας το ένα ή το άλλο μουσικό ρεύμα, είδος, οτιδήποτε, αγοράζουμε τους δίσκους αλλά δείχνουμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή τολμάμε ακόμα, να ερωτευόμαστε τις συναυλιακές διοργανώσεις που περιλαμβάνουν όσο γίνεται περισσότερα ονόματα, περισσότερα είδη μουσικής.
Συζητούσα με τον kiwiknorr τις προάλλες για συναυλίες πάλι, τί γίνεται εδώ, τί γίνεται έξω, εντάξει κλασσικές συζητήσεις στις οποίες καταλήγουμε πάντα σαν τις γριές στο παγκάκι να βογκάμε επίπονα για την κατάσταση την γενική ας πούμε και σκεπτόμενη το πόσο μας αρέσει να υποστηρίζουμε κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής, θυμήθηκα το πόσο απολαύσαμε το φετινό Synch που είχε από όλα ο μπαχτσές και δεν ξέραμε που να πρωτοκοιτάξουμε. Τον έβλεπες δηλαδή τον μπλακμεταλλά να ακούει τον αφρικανό, ρε παιδί μου. Όχι τον συγκεκριμένο μπλακμεταλλά και όχι τον συγκεκριμένο αφρικανό, αλλά πιάνεις το νόημα.
Ακούω αυτή τη στιγμή ζωντανά Doves που παίζουν στο Electric Proms καθώς το BBC Radio 6 εκπέμπει ζωντανά όλο το αποψινό Proms, από το Roundhouse του Λονδίνου και θυμήθηκα πόσο αγαπητός μου είναι αυτός ο συναυλιακός χώρος καθώς εκεί ακούσαμε τους Unkle για πρώτη φορά, τους Beirut, την Martha Wainwright να τραγουδάει τις τζαζιές της συνοδεία πιάνου. Ωραίες βραδιές, ξαφνική χιονοθύελλα στο τεράστιο μπαλκόνι του Roundhouse με άλλους μουσικόφιλους να κοιτάμε έξω το χιόνι με θαυμασμό. Θυμήθηκα να πιάνει το αυτί μου μια συζήτηση Λονδρέζων στους διαδρόμους του Roundhouse και έλεγε ο ένας στον άλλο, φίλε αν δεν ξέρεις να ονομάσεις με την σωστή σειρά ή και ανάποδα, με το κεφάλι σε μια γκιλοτίνα, με τα πόδια σε ένα σάκο και τα ρουθούνια βουτηγμένα στο μουρουνέλαιο, τα soundtrack του James Bond και τους στίχους όλων των τραγουδιών των ταινιών του Mr. Shaken-Not-Stirred δεν μπορείς να λέγεσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ της ΤΕΧΝΗΣ και να με πιάνει μια ζαλάδα. Πόσο αστείο είναι κι αυτό. Και το κάνουμε ε. Το κάνουμε και το κάνετε και πρέπει να σταματήσουμε γιατί κάτι συμβαίνει καθυστερημένα όταν το κάνουμε αυτό.
“Can we get a fuckin’ heads up for the London Bulgarian Choir, please? Excuse my language, I’m very excited”. Ξεκίνησε και η μάνα μου την χορωδία πάλι φέτος και αυτή τη χρονιά το βάλε σκοπό η χορωδός να τους μάθει νότες, λέει. Αμάν, βρε παιδάκι μου τόσα χρόνια σπουδές κι εσύ και να πάει χαμένο όλο, κρίμα. Ξέρεις, από ΕΚΕΙΝΕΣ τις κουβέντες των μανάδων. Και τί να κάνω ρε μάνα, πόσες δουλειές θα κάνω. Ε, ναι βρε κορίτσι μου δίκιο έχεις αλλά να, κάτι να έκανες με αυτό. Ο πόνος της μάνας. Αν ακολουθούσα μουσική καριέρα, θα χε να μου λέει γιατί δεν σπούδασα Λογοτεχνία. Δεν βρίσκεις άκρη, οπότε πάμε για το δεύτερο χαμομήλι.
Πόσο μου αρέσει αυτό το ανακάτεμα ήχων, μουσικής, φωνής. Αυτό το χύμα, το χίπικο το φαρ άουτ που δεν πολυκολλάει, που δεν είναι και πλήρως ενημερωμένο σαν βιβλιάριο τράπεζας. Συγκινητικό σχεδόν. Στην λογοτεχνία δεν μου αρέσει πολύ αλλά στην μουσική με συγκινεί γιατί είναι σαν να απλώνεται μπροστά σου το μουσικό χάος και όλα τα σίγουρα και τα ασφαλή να χάνονται. Ποιός μου λέει πως δεν μπορώ να ακούω βουλγαρική πόλκα μαζί με τους Doves μου, που γνωρίζω αλλά δεν έχω ξανακούσει ποτέ μεν, αλλά διαλέγω να τους ακούσω σαν soundtrack στο βράδυ Πέμπτης μου; Πόσο μου αρέσει αυτό το ατελείωτο της μουσικής, που όταν στρέφουμε τα πρόσωπά μας στα μουσικά μας είδωλα τα βρίσκουμε να ακούνε πράγματα που εμείς από την δική μας θέση, καταδικάζουμε σαν σκατά, uncool και πάλι σκατά. Δεν θυμάμαι ποιόν μουσικό είχα ακούσει σε μια συνεντευξή του να την διηγείται αυτή την ιστορία. Ο Miles Davis είχε μέχρι και τις τελευταίες του μέρες δίπλα στο κρεβάτι του ένα cd player και μερικά από τα σιντί που διάλεγε να ακούει εκείνη την περίοδο ήταν και καναδυό δίσκους των U2. Ο μουσικός που διηγόταν την ιστορία σχολίασε πως από τότε έχει ακούσει ανθρώπους που δεν είναι μουσικοί να λένε πως δεν έχουν ακούσει πολύ αλλά είναι της άποψης πως οι U2 είναι σκατά (εγώ προσωπικά το ακούω σχεδόν κάθε μέρα, δεν ξέρω με τι ανθρώπους κάνει παρέα) αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί. Καταλαβαίνω, έλεγε, πως ένας μουσικός θα πει για έναν άλλο μουσικό πως η τεχνική του είναι ελλειπής, πως δεν έχει φαντασία, δεν ξέρει από συναίσθημα, τον έχω ακούσει και δεν ξέρει. Αλλά όταν ένας άνθρωπος λέει, έχω ακούσει μερικά τραγούδια και είναι σκατά, οπότε γενικά αυτός ο καλλιτέχνης είναι σκατά τότε κάτι πάει στραβά.
Κατέληξε να λέει πως τελικά, οι μουσικοί δεν είναι οι τέλειοι ακροατές. Μπορεί να είναι βιρτουόζοι, μεγάλες φωνές, αλλά ακροατές δύσκολο. Γιατί αφήνονται σαν παιδιά σε οτιδήποτε μουσικό και περιμένουν να ακούσουν την καρδιά τους να σταματάει μπροστά στο απρόβλεπτο της μουσικής που μπορεί να βρίσκεται στην καλύτερη παρτιτούρα αλλά και στην χειρότερη παραγωγή.
Δεν ξέρω, δεν ξέρω, το είπε αυτός, το σκέφτηκα εγώ και τα έχω μπερδέψει, δεν θυμάμαι πολύ καλά. Εντάξει και οι Doves δεν είναι και τίποτα σαρωτικό βέβαια, αλλά αυτή η χορωδία τους πάει πολύ και έτσι μου μαλάκωσαν λίγο το βράδυ. Δεν ξέρω αν θα αγοράσω αύριο κιόλας δίσκο τους αλλά τουλάχιστον τους έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ως μια πιθανότητα βρε αδερφέ. Μια πιθανότητα ρε παιδιά, έστω κάτι.
Το σετ της Florence ξεκινάει αυτή τη στιγμή και μπορείτε να ακούσετε τις υπόλοιπες live εμφανίσεις των καλλιτεχνών των φετινών Proms στο site του BBC Radio 6 και να δείτε το πρόγραμμα των Proms μέχρι και το Σάββατο που τελειώνει στο site του BBC Electric Proms.
Το σχόλιο του monsieur Τιποτάνθρωπου στο post για το “It’s a crime I never told you about the diamonds in your eyes” με έκανε να σκέφτομαι για τα εκάστοτε κολλήματά μας σε σχέση με τη μουσική. Αν και η φύση μας, μας κάνει να θέλουμε να ακούμε όλο και περισσότερα καινούρια πράγματα, και μέσω αυτής της αναζήτησης, να μαθαίνουμε συνέχεια καινούρια πράγματα, μεγαλώνοντας τις διαπροσωπικές μας σχέσεις με τις διάφορες μουσικές μορφές, αυτό που τελικά μας καθορίζει ως ακροατές είναι μάλλον τα κολλήματά μας. Είτε αυτά αφορούν τις συμπάθειές μας, είτε τις αντιπάθειές μας.
Στις περισσότερες συζητήσεις μας, για κάθε μια ώρα που ξοδεύουμε για να συζητάμε τα καινούρια πράγματα που ακούσαμε και μας άρεσαν, ξοδεύουμε περίπου πέντε μαλώνοντας για πράγματα που ο ένας λατρεύει και ο άλλος σιχαίνεται, είτε καταλήγοντας σε αλαλαγμούς ενθουσιασμού για αυτά που συμφωνούμε. Έτσι καταλήγουμε να κάνουμε κύκλους, οι οποίοι μπορεί να περιλαμβάνουν από τους Morbid Angel μέχρι τον Jacques Brel και από το “I see a darkness” μέχρι και το “Indifference”. Μόλις πριν κάποιους μήνες θυμάμαι μια νύχτα, όπου για κανένα τρίωρο μαλώναμε για τον ορισμό της pop κάπου ανάμεσα στις 12 και στις 3 τα ξημερώματα. Για κάποιο περίεργο λόγο, η πλειονότητα αυτών των συζητήσεων λαμβάνει χώρα σε μεταμεσονύχτιες ώρες. Ίσως γιατί η ησυχία που τις συνοδεύει, ευνοεί τις αναμενόμενες φωνές της δικιάς μας συζήτησης.
Μας αρέσουν τα κολλήματά μας. Μας αρέσουν πολύ. Μπορεί κάποιες φορές να μας κάνουν ελαφρώς αντιπαθητικούς σε κάποιους που δεν μας ξέρουν και πολύ καλά, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία υποθέτω. Εμείς σίγουρα ξέρουμε καλύτερα.
Σε άλλα ευχάριστα νέα, η Μεγάλη Αναδιοργάνωση έχει ξεκινήσει με την πολύτιμη βοήθεια του υπόλοιπου Sonic Death Monkey. Ανακαλύψαμε δίσκους που δεν ξέραμε ότι είχαμε, δίσκους που είχαμε να ακούσουμε χρόνια, δίσκους που κάποτε λατρεύαμε και τώρα δεν μας αρέσουν και τόσο. Μπορώ με σιγουριά να πω ότι ήταν από τα πιο ωραία βράδια που έχουμε περάσει ως παρέα. Το να μαλώνουμε για την σειρά που θα μπουν τα album, να αλληλο-κραζόμαστε με αφορμή πράγματα που βλέπουμε μπροστά μας, να έχουμε τις μπύρες μας και το κρασί μας, να παίζει μουσική που ξεκίνησε από τον Burial και κατέληξε σε live των Armored Saint κατά τις 12:30. Ωραία πράγματα ρε γαμώτο και είναι πολύ ωραίο το γεγονός ότι συνειδητοποιείς πως αυτά τα τέσσερα ατομα που γράφουν εδώ (πότε συχνά, πότε υπερσπάνια) ήρθαν κοντά, με διάφορους τρόπους, που όμως όλοι σχετίζονται με τη μουσική.
Σημείωση να αγοράσω περισσότερα black metal cd για να μη με κράζει ο Παππάς.
Μια που έπιασαν τα κρύα, λίγη μουσική για να συνοδεύει τις νυχτερινές σας εξορμήσεις στην όμορφη χώρα της κουβέρτας
01 The Fauns – Road Meets Sky
02 The Hare And The Moon – Lyke Wake Dirge ( Full Moon )
03 Autumn Grieve – Within Hollows
04 Lusine – Twilight
05 As Tall As Lions – Lost My Mind
06 James Grant – Can’t beat the music
07 Soisong – Mic Mo
08 Blindfold – Confused
09 Tornato Solare – Love Will Be Your Death
10 Worriedaboutsatan – History Is Made at Night
11 Ellen Mary McGee – Teeth Of The Hydra
12 We Fell To Earth – Careful What You Wish For
13 Stórsveit Nix Noltes – Elenska Rachenitsa
14 Ancient Sky – Another Woman
15 Peter Broderick – A Simple String Duet
16 The Gentleman Losers – Bonetown Boys
17 Mumford & Sons – White Blank Page
Δύο περίπου χρόνια πριν είχα την τύχη να βρίσκομαι σε ένα κάστρο στην Τσεχία, στην εκτός πόλης συνοικία Josefov, ή οποία σέρνει μεγάλη ιστορία γύρω της. Μεταξύ άλλων, εκεί μεγάλωσε και έζησε ο Franz Kafka, αλλά δεν θα μιλήσω για την Δίκη ή τα μπλε τετράδια τώρα. Για τους Dodheimsgard είχα πάει, που έπαιζαν στο ετήσιο festival εκεί, αλλά ούτε για αυτούς θα μιλήσω. Η εν λόγω συγκέντρωση καλλιτεχνών περιελάμβανε στην πλειοψηφία της death metal μουσικούς, πράγμα που μας βοήθησε για αρκετές ώρες να σκαρφαλώνουμε σε πολεμίστρες να βλέπουμε την θέα, να χαβαλεδιάζουμε με πρώην λαιμητόμους, γκιλοτίνες και λοιπές καρμανιόλες, και να δεχόμαστε τα ύπουλα τσιμπήματα δολοφονικών και χαμμένων στον χρόνο τσουκνιδών. Πέρα από την παροιμιώδη καλοπέραση όμως, εντύπωση μου είχε κάνει το γεγονός πως σε ένα τέτοιο μουσικό πρόγραμμα, θα χωρούσε μια εμφάνιση των Νορβηγών Madder Mortem, και ιδιαίτερα αναμεταξύ των Immolation και των Vader. H έκπληξή μου για την άνεση με την οποία είχαν κερδίσει μεγάλη μερίδα του κόσμου, ενός κόσμου που δεν είχε πάει για αυτούς, ήταν όση χρειάζονταν για να θελήσω να δω πως θα τα κατάφερναν σε μικρότερο μαγαζί, με λιγότερο κόσμο, λιγότερο death metal, και ει δυνατόν λιγότερη βροχή, πολλή βροχή παιδιά.
Ερχόμενοι στο σήμερα, με σωστές κινήσεις των σωστών ανθρώπων, οι Madder Mortem ξεκουνήθηκαν από τις Νορβηγίες, και χάρισαν δύο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όχι σε καιρούς περιοδείας. Εξερευνώντας λίγο τους Madder Mortem, αναγνωρίζουμε το γεγονός πως υπήρξαν ατμοσφαιρικοί με τέτοιο τρόπο, που δεν θα μπορούσαν να καταταχθούν με τους εκάστοτε Τριστάνιες και Σιρένιες και κάθε τι με αιθέριο σώμα και φωνή, plus πέντε αποτυχημένους μεταλλάδες και μεγάλη δισκογραφία σε εταιρίες που θα θελαν να είναι η Prophecy στην θέση της Prophecy. Οι Madder Mortem υπήρξαν ατμοσφαιρικοί με τον τρόπο των In the Woods… ακόμα και αν η μουσική διέφερε αρκετά, και δεν θα επαναλάβω τη γνώμη που έχω για την δεδομένη ποιότητα του συγκεκριμένου ήχου, σε σχέση με την λαϊκή ατμοσφαιρική μέταλ αηδία που έλαμψε από τα μέσα των 90’s και μας βασάνιζε για πολύ καιρό ακόμα. Αναγνωρίζω επίσης πως από τα σχήματα της Misanthropy, οι Madder Mortem ενδέχεται στα σοβαρά να είναι το λιγότερο αγαπημένο μου. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι πρώτοι δίσκοι τους δεν είχαν την μεγάλη σημασία τους, μέχρι η μπάντα να τελειοποιηθεί (κατά τη γνώμη μου) στο “Deadlands” και έκτοτε να χαρίζει μόνο ποιοτικούς δίσκους, με το τελευταίο “Eight Ways” να έχει και μια άλφα αναγνώριση παραπάνω. Μπορεί οι περιγραφές να τους “πετάνε” στον λάκκο με τους ατμοσφαιρικούς, αλλά εδώ δεν έχουμε άλλη μια μικρή Tarja να γελοιοποιεί την μουσική. Και δεν έχουμε τίποτα άλλο από αυτή την συνομωταξία.
Ο κόσμος ήταν ακριβώς όσος χρειάζεται για να απογοητευτείς. Αντιλαμβάνομαι την οικονομική κρίση και τα παρελκόμενά της, και όλο και περισσότεροι γνωστοί μου απέχουν συνειδητά από όποια συναυλία υπάρχει, διότι τα είκοσι, τα εικοσιπέντε και τα τριάντα ευρώ, είναι αρκετά, πράγμα που ισχύει. Και όσο και αν με πιάνει το παράπονο που μια τέτοια μπάντα έχει εβδομήντα άτομα να την βλέπουν, ενώ εκείνη έχει ταξιδέψει από την άλλη άκρη της ευρώπης, όσο και αν καταλαβαίνω τον x οπαδό τους που δεν έχει τα χρήματα να τους δει, άλλο τόσο αναθεματίζω για το θέμα των μαγαζιών, των συναυλιών, της κουλτούρας του έλληνα και την ακριτική γεωγραφική θέση της Αθήνας σε σχέση με τα πολιτιστικά δρώμενα. Όλα αυτά δηλαδή που αν είχαν λύση, θα βλέπαμε και εμείς πχ το πακέτο <Code>, Solstafir, Secrets of the Moon και Borknagar με 15 ευρώ είσοδο, και κάτι τέτοιο θα ήταν συχνό φαινόμενο. Και όχι τους Satyricon με πατερίτσες, στα 35 ευρώ. Κακία. Συνεχίζω, μάλλον όχι εγώ, οι Universe217 που άνοιξαν τη συναυλία, με σαράντα λεπτά της μουσικής τους. Μουσικής της οποίας είχα την τύχη να γίνω live ακροατής αρκετές φορές στο παρελθόν, από επιλογή! Το album τους είναι εξαιρετικό, και ελπίζω στο άμεσο μέλλον να κυκλοφορήσει και άλλη δουλειά τους. Οι Universe217 βασίζονται στα γυναικεία φωνητικά και στην επιβλητική (ως creepy ώρες ώρες) παρουσία αυτών, ως καίριο χαρακτηριστικό τους, ως μεγάλο όπλο τους. Το αγαπημένο μου κομμάτι τους είναι το “Never” και το τράβηξα σε βίντεο και πάρτε το, δεν είναι καλός ο ήχος και η εικόνα, αλλά δεν με απασχολεί και πολύ, είναι στιγμιότυπο :
Οι πέντε Madder Mortem στη σκηνή ίσα που χωρούσαν, αλλά αυτά τα προβλήματα ξεπεράστηκαν γρήγορα, καθώς η μπάντα σχεδόν χρειαζόταν να παίξει αμέσως, και μάλιστα πολύ. Και πράγματι για τις επόμενες δύο ώρες, πείστηκα πως η μπάντα μπορεί πανεύκολα να κερδίζει με την εμφάνισή της, είτε σε τεράστια φεστιβάλ, είτε σε “παρεάκια” των εβδομήντα. Ομιλητική η Agnete, δεν έχανε σε κανένα σημείο φωνητικώς, ενώ η μπάντα επιδόθηκε σε σκληρόηχο παίξιμο των κομματιών, πιο ήσυχο όπου αυτό ήταν αναγκαίο, καθώς και σε “διασκευές” των παλαιότερων κομματιών τους, με το σημερινό lineup. Γίναμε μάρτυρες κομματιών που δεν είχαν ξαναπαιχτεί ζωντανά, ακούσαμε το αγαπημένο “Omnivore” και συγκινηθήκαμε, και οι δύο ώρες πέρασαν σε δέκα λεπτά. Οι Madder Mortem έχουν και αυτοί ως μεγάλο όπλο την γυναικεία την φωνή, και σε μια τέτοια concept-ική βραδιά οι κάπως πιο τεταμένες ερμηνείες είχαν την τιμητική τους. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Σπάνιο που έπαιξαν στην Ελλάδα οι Madder Mortem, υποσχέθηκαν για του χρόνου αλλά ξέρετε πως είναι τώρα αυτά, και η συναυλία ήταν μνημειώδης για το είδος. Το αγαπημένο μου κομμάτι τους είναι το “Hangman” και πάρτε το :
Φρονώ ότι ως blog τρέφουμε αρκετή συμπάθεια για την ιδέα που λέγεται “Βρεττανός dj”, στις περισσότερες εκφάνσεις της. Αν και αυτό που μας δίνει το Νησί τον τελευταίο καιρό σε αφθονία, είναι το dubstep, συνεχίζουν να υπάρχουν μπόλικα ωραία πράγματα και στα διάφορα άλλα ηλεκτρονικοπεριεργα παρακλάδια. Δεν θυμάμαι αν έχουμε ξαναναφερθεί στον David Dando-Moore (aka Detritus) ξανά εδώ, αλλά το θεωρώ αρκετά πιθανό, μια που το, προ διετίας, album του “Fractured” εξελίχθηκε σε πολύ μεγάλη αγάπη. Παρά το γεγονός ότι σπάνια με πιάνει η τρελή όρεξη να το κυνηγήσω, πάντα απολάμβανα ένα καλό drum ‘n’ bass δίσκο, ειδικά από το πιο downtempo φάσμα του ιδιώματος (τα πολύ νταπα-ντουπα τα κρατάμε μόνο για έξω). Και εδώ που τα λέμε, ο Detritus είναι εγγύηση σε αυτό το είδος (και έχει και ένα γοητευτικότατο industrial-ιζέ touch).
Έχει πολύ ενδιαφέρον να χαζεύεις τα “influences” που έχουν οι εκάστοτε καλλιτέχνες στο myspace (ελπίζοντας ότι τα έχουν βάλει εκεί οι ίδιοι). Για τον κ. Dando-Moore έχουμε τα εξής: “Godspeed You Black Emperor!, Divine Comedy, Deaf Center, Godflesh, Deathprod, Broadway Project, Neurosis, Brighter Death Now, Stars Of The Lid, Arvo Part, Max Richter, Olafur Arnulds, Peter Broderick, Library Tapes, Sylvain Chauveau, Machinefabriek, Arve Henriksen, Esmerine, Johann Johannson, Portishead, Black Sabbath, Terrorizer, Morbid Angel, BJ Nilsen, Jasper TX, William Basinski, Benga, Burial, M83, The Low Lows, Efterklang, etc…”. Εντάξει, θα μπορούσαν να λείπουν οι Morbid Angel προφανώς, αλλά δεν μπροούμε να τα έχουμε και όλα δικά μας. Αυτό που πάντα απολάμβανα στον Detritus, και που διατηρεί και εδώ, είναι η πολύ καλή αίσθηση της μελωδίας που έχει. Ξέρει πως να σπάει τα μπιτάτα σημεία του με μελωδικά κοψίματα που του δίνουν μια εκπληκτική ατμόσφαιρα. Το φετινό του, “Things Gone Wrong” το ακούω τώρα και δεν απογοητεύει καθόλου.
Δυστυχώς τα περισσότερα που άκουσα τις τελευταίες μέρες ήταν αρκετά στα πεταχτά λόγω τρεξιμάτων, με εξαίρεση το τελευταίο album των The Gentleman Losers, που είναι καταπληκτικό, αλλά θέλω να έχω περισσότερο χρόνο και όρεξη για να γράψω αναλυτικά γι’ αυτό. Υπήρξαν και κάτι άλλα συμπαθητικά album-άκια, αλλά δεν τους έχω δώσει την απαιτούμενη προσοχή ακόμα. Μεγάλη έκπληξη (αν και θα με κράζουν οι υπόλοιποι), το καινούριο Paradise Lost, που μετά από τις απίστευτες προηγούμενες πατάτες, είναι αξιοπρεπέστατος δίσκος και, μάλλον, ό,τι καλύτερο έχουν κάνει από το “Symbol Of Life” και μετά. Επίσης το Pelican ήταν πολύ καλό (ευτυχώς). Σημείωση να μιλήσει ο Παππάς για Urfaust και Myrkraverk.
Κυρίες και κύριοι, σε περίπτωση που δεν πιστεύετε ότι το “It’s a crime I never told you about the diamonds in your eyes” είναι ο καλύτερος τίτλος τραγουδιού που έχει υπάρξει στη μουσική ιστορία, το Sonic Death Monkey οφείλει να σας πληροφορήσει ότι κάνετε τραγικό λάθος. Σε περίπτωση που επιμένετε στη (λανθασμένη) γνώμη σας, σας ξαναλέμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα.
Κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουμε και για το “Six”.
Καιρό ήθελα να το αναφέρω αυτό το καινούριο μαραφέτι, το Spotify. Καινούριο οκ, δεν είναι ακριβώς απλά όταν μου το πρωτοανέφεραν, δεν είχε φτιαχτεί ακόμα για την Ελλαδίτσα μας. Επί του παρόντος, ακούμε BBC Radio 2 το οποίο το βρίσκετε online και στην Ελλαδίτσα (ευτυχώς), ο καιρός μας τα γύρισε επιτέλους, το Spotify συνεχίζει να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην Ελλάδα ακόμα, αλλά έχει ένα ενδιαφέρον μπλογκ το οποίο το βρίσκετε επίσης online, στο επίσημο site του Spotify.
Ένα βίντεο παρακάτω για μια πρώτη ιδέα:
Κατά τα άλλα σε γρήγορα νέα, μάθαμε πως ο Burial και οι Massive Attack θα συνεργαστούν στον καινούριο δίσκο των τελευταίων, νομίζαμε χθες πως πέθανε ο Μίμης Πλέσσας αλλά τελικά απλά είχε τα γενέθλιά του, μάθαμε πως οι Spiritualized παίζουν απόψε ζωντανά όλο το Ladies and gentlemen… στο Λονδίνο, καινούρια κυκλοφορία δίσκου των Flaming Lips, το Maggie May από Rod Stewart και το Moonriver του Mancini είναι από τα καλύτερα φθινοπωρινά τραγούδια, το Sonicdeathmonkey παρακαλάει σύσσωμο να αρχίσει επιτέλους λίγο ο χειμώνας και σύντομα θα συσπειρωθούμε σε mid-season συνάντηση μακριά από το αστικό κέντρο, για ανασυγκρότηση πνεύματος και σώματος έτσι ώστε να επιστρέψουμε ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΙ. A, σήμερα στην Ηλιούπολη παίζει και ο Craig Walker για όσους ενδιαφέρονται.
πως είναι να έχεις να ακούσεις ένα κομμάτι χρόνια, πολλά χρόνια όμως, και να το ακούς κάπου ξεκάρφωτα και να σου σκάνε όλα, παρέες, κορίτσια, πάρτυ, συνήθειες.
ένας φίλος ορκίζεται ότι τους είχαμε δει παρέα σε κάποιο live, εγώ δε θυμάμαι τίποτε. και είναι περίεργο, δε θα ξεχνούσα να είχα μείνει ένα μήνα βραχνιασμένος μετά το “before I lose my head” στο τέλος του κομματιού. νοιώθω τόσο κωλόγερος.
Σε περίπτωση που δεν το έχετε συνειδητοποιήσει (γιατί εγώ σίγουρα δεν το είχα συνειδητοποιήσει), στις 13 Νοεμβρίου θα κλείσουν πέντε χρόνια από το θάνατο του Johnn Balance. Πέντε χρόνια χωρίς την ύπαρξη των Coil (μείον κάτι μήνες μεταθανάτιων κυκλοφοριών βέβαια). Σε περίπτωση που το είχατε συνειδητοποιήσει, μπράβο σας. Δεν κερδίζετε κάτι πάντως, εκτός από τη συμπάθειά μας. Φέτος, ο Stéphane Grégoire αποφάσισε να μαζέψει μπόλικο κόσμο για να κυκλοφορήσει ένα tribute στους Coil. Το project ονομάστηκε This Immortal Coil, ο κόσμος που μαζεύτηκε, τουλάχιστον εμένα, με ξάφνιασε πάρα πολύ, αφού ποτέ δεν τους φανταζόμουν ως φίλους των Άγγλων. Μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα που θα δείτε είναι αυτά των Yann Tiersen, Bonnie “Prince” Billy, Matt Elliott, Yael Naim, Sylvain Chauveau και Oktopus (εκ των Dalek). Το ξάφνιασμα τελικά αποδείχτηκε δικαιολογημένο μια που ο Grégoire δηλώνει ότι επέλεξε εσκεμμένα καλλιτέχνες που δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση με τους Coil.
Παρά το γεγονός ότι τους περισσότερους που συμμετέχουν τους αγαπάω πραγματικά, παρέμενα ελαφρώς μαγκωμένος πριν ακούσω το δίσκο. Και οι Coil ήταν από τα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα που υπήρχαν εκεί έξω και οι συμμετέχοντες δεν ήταν καθόλου κοντά και στην μουσική, και στην ατμόσφαιρα και στο όλο concept των Christopherson και Balance. Δεν θα μπω καν σε συζήτηση για το track list, καθώς θα χανόταν το νόημα με τόσες κυκλοφορίες. Το σημαντικότερο ήταν για το αν επιτεύχθηκε ένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Και για να πω την αλήθεια, όχι απλά το “Dark Age Of Love” είναι αξιόλογο, αλλά φτάνει σε ποιότητα τα πρωτότυπα με σχετική άνεση. Ειδικά στα σημεία που οι μουσικοί φέρνουν τα τραγούδια κοντά στη δική τους προσωπικότητα (τρανότερο παράδειγμα το “Teenage Lightning” του Εlliott), το αποτέλεσμα είναι σκέτη μαγεία.
Το tribute είναι και μια καλή ευκαιρία να ξεθάψουμε τη δισκογραφία τους. Προσωπικά είχα πάρα πολύ καιρό να βάλω κάτι δικό τους να παίζει και μια πρόσφατη συνάντηση με τα live τους, με έκανε να θυμηθώ πολύ ωραία πράγματα. Μπράβο στην Ici d’ailleurs λοιπόν που το έβγαλε αυτό εδώ. Αναμένοντας τον καλό ταχυδρόμο που θα μας το φέρει, το ξανακούμε από τα ταπεινά mp3. Για όσους ενδιαφέρονται clicky
