Όταν το Sonic Death Monkey πάει εκδρομή…

…στο φετινό Synch. Και συγκεκριμένα στην 3η μέρα του. Υπάρχει μια πιθανότητα να μιλήσουμε και για την εκδρομή της 2ης αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο σε αυτό τον κόσμο που ζούμε. Ξεκινώντας από αντιδιαμετρικά σημεία της Αθήνας (λέγε με Ηλιούπολη και Κορυδαλλός) και αφού υπήρξε μια καθυστέρηση λόγω προβλημάτων με ATM και καθυστέρησης του κόσμου, κατά τις 7 και κάτι λίγα μπήκαμε εις τον ιδιαιτέρως όμορφο χώρο του Γκαζιού (εγώ δεν είχα ξαναπάει και μου άρεσε, αμε!) που θα στέγαζε (τσσσσ!) το φετινό Synch. Κάναμε τα κουμάντα μας για μπύρες (που ήταν σε νορμαλ τιμές) ως σωστοι στονερομεταλλάδες (γιατι φεστιβάλ χωρίς μπύρα που πας ρε καμάρι μου?) και περιμένοντας να βγουν οι Loka (εγώ δεν ξέρω, ο άλλος ηθελε να τους δει) πήγαμε προς την δεύτερη σκηνη (πες με Τεντα) που ακούγονταν ήχοι για να χαζεψουμε.

Συμφωνα με το προγραμμα είδαμε τον κύριο Lo-Fi αγνώστων λοιπών στοιχείων, ο οποίος είχε επιδοθεί σε ένα drone set μέσα στη ντάλα ήλιο και τους 40 βαθμούς και τα 10 άτομα που τον παρακολουθούσαν. Οι ηχολήπτες κόντευαν να κοιμηθούς στις καρέκλες τους, ενώ ο φίλος dj είχε καταιδρώσει στην σκηνή. Οφείλουμε να ομολογήσουμε όμως ότι όταν εμπλουτιζε τον ήχο του με μελωδίες και sample-άκια ήταν άκρως γουτσου-γουτσου και σε άλλες συνθήκες θα κερδίζει αρκετά. Και σιγά σιγά κουβαλάμε τα κουρασμένα κουφάρια μας προς την κύρια σκηνή και τους Loka. Νέο (σχετικά) απόκτημα της Ninja Tune λέει, Άγγλοι κατά κύριο λόγο, τους περιμέναμε μια μίξη jazz και ηλεκτρονικοπερίεργων (c), μας βγήκαν σε κάτι πολύ πιο rock, με έναν ασπροντυμένο κιθαρίστα επίδοξο guitar hero και ενα ιδιαιτέρως μιαμ section με πνευστά. Γενικά μπόλικο κοπάνημα τα παιδιά, στοιχήματα για το πότε θα παίξουν διασκευή Ten Years After δεν απέδωσαν χρήμα και ομολογώ ότι ψήνομαι αρκετά να ακούσω το ντεμπούτο τους. Και εδώ έρχεται το σχόλιο πάλι: «άμα ήταν και λίγο πιο βράδυ θα τανε πιο ωραία». Διαλειμμά για να προλαβουμε λίγο Absent Without Leave που παίζανε δίπλα και που ήταν συμπαθείς με το χαλαρό post rock τους αλλά δεν ήταν και τόσο για live εμφάνιση. Και εδώ μπαίνει ο (μάλλον) τίτλος του μεγαλύτερου μέρους του Synch: «γαμάτη μουσική, αλλά για να την ακούς σπίτι σου» (ή έστω όχι στην Αθήνα των 40 βαθμών). Αφού υποστηρίξαμε και την ελληνική σκηνή, ξανατρέξαμε λίγο στους Loka που κοπανάγανε ακόμα περισσότερο για να δούμε και το τέλος του set τους. Μπράβο, μπράβο στα παιδιά, όχι δεν μπορώ να πω τίποτα.

Αφού λοιπόν μετά από τόση ώρα στο Synch πήραμε αρκετούς πόντους, ανοίξαμε το secret level D10 Παλαμάς και πήγαμε στην κλιματιζόμενη αίθουσα για να ρίξουμε και ένα βλέφαρο στους Post Industrial Boys (μην ψαρώνετε, ένας ήταν μόνο). Ωραια ηλεκτρονικά, χαλαρά πράγματα, όμορφος χώρος και αρκετός κόσμος. Στο υπόγειο παίζανε συνέχεια κάτι μιαμ φιλμάκια του ενός λεπτού, είχε και μαξιλάρια, αλλά για εμάς τους άξεστους δεν ήταν και για πολλή ωρα. Ο φίλος Post Industrial Boy συνέχιζε να παίζει τα (ωραία) δικά του αλλά εμείς είπαμε να κάνουμε καμιά βόλτα για να προετοιμαστούμε και για τους Mum. Μαζί με τους Mum, θα παίζανε στην δευτερη σκηνή και οι Dread Astaire αλλά θεωρούσαμε ότι δίλημμα δεν θα υπήρχε. Αραγμένοι λοιπόν με την μπύρα μας στα γρασίδια και περιμένοντας τους Mum από ένα σημείο και μετά μεταφερθήκαμε στην ένδοξη δεκαετία του 50 και ακούγαμε από τα ηχεία «Πριν το Χάραμα», αθάνατη εργατιά και άλλα χιτς της εποχης παρέα με ρετσίνα, μαρίδα και ποικιλία. Φήμες ότι ο ντητζεης έκανε πλάκα κρίνονται ως κακόβουλες. Περιμένω τα πρώτα αποθεωτικά σχόλια της ιντι σκηνής της Αθήνας για το τολμηρό της επιλογής. Και αφού οι Mum δεν έλεγαν να ξεκινήσουν πήγαμε προς Dread Astaire, και τι είναι αυτοί παιδάκι μου, και σοκ και δεος και νεογκαραζοπεριεργα και τα παιδιά τα σπάνε πολύ όμορφα και πάμε, πάμε ξεκινάνε οι Mum. Λαμβάνουμε θέση μπροστά από την σκηνή, ενώ από δίπλα ακούγεται εντόνως το χαός των Dread Astaire για να δούμε τους Ισλανδούς φίλους μας. Απλώθηκαν και οι 7 τους πάνω στην σκηνή και άρχισαν τα γλυκα ηλεκτρονικοχειμωνιάτικά τους. Εξαιρετική παρουσία, αρκετός χωρός, γοητευτική «αφέλεια» αλλά και μουσική που δεν είναι για ανοιχτό χώρο καλοκαίρι κατά τη γνώμη μου. Ή τουλάχιστον για ελληνικό καλοκαίρι. Παίξανε και από το καινούριο και απο τα παλιά τους, η κοκκινοντυμένη τραγουδίστρια έκαψε καρδιές στους φίλους συν-bloggers και όλοι περνάγανε όμορφα. Σημείωση ότι λατρευουμε την προφορά του ενός πληκτρά τους και μιαμ γενικά. Οι άλλοι από δίπλα συνέχιζαν να κοπανάνε ΠΟΛΥ αλλά οι Mum δεν πτοήθηκαν ιδιαίτερα και συνέχιζαν να κάνουν τα δικά τους. Μένουμε στο ότι το καινούριο τους album είναι άκρως ερωτεύσιμο. Τρέχουμε να δούμε και ένα ακόμα τραγούδι Dread Astaire και πάμε προς το D10 για να χαζέψουμε λίγο Thomas Brinkmann. Αγαπήσαμε λίγο τον Thomas και τα club-o-beatάκια του, αλλά η ιντι σκηνή της Ελλάδας καγκούρευε επικίνδυνα δίπλα μας και δεν κάτσαμε πολύ. Πάντως για χορό, πολύ ωραία πράγματα.

Μια γρήγορη βόλτα από το Αμφιθέατρο του 9,84 μπας και προλάβουμε την Pamelia Kurstin και το theremin της αλλά ήμεθα άτυχοι και είχαν ήδη αρχίσει να στηνουν την σκηνή για τους Eos. Oh well, c’ est la vie. Επιστροφή στον έξω κόσμο και συζήτηση και αναμονή για τους Methods Of Defiance του μεγάλου Bill Laswell. Άραγμα και ξεκούραση καθώς είμαστε και μεγάλοι άνθρωποι και οι Methods να αργούν αρκετά να βγουν. Στην δεύτερη σκηνή πετυχαίνουμε λίγο Biomass (είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν ήταν οι DAT Politics) που μας τα λέει πολύ ωραία και έχει μαζέψει και αρκετό κόσμο από κάτω που γουστάρει. Ξεκινάνε και οι Methods επιτέλους και έχουμε λίγο dub, λίγο free τρομπέτες, λίγο θυμό και τσαντίλα, λίγο hammond, θάλασσα και τον rastaman MC τους και τα σκρατσάκια τους και από όλα έχει ο μπαχτσές! Ο Laswell από μακριά είναι ίδιος ο Roger Glover σε σημείο παρεξήγησης (ρε φίλος λες να πουν το Child In Time αυτή τη φορά?) αλλά εμείς (δηλαδή εγώ) θέλουμε να δούμε πολύ και AGF και τους αφήνουμε για να πάμε στο Αμφιθέατρο να κρατήσουμε σημειώσεις. Πετυχαίνουμε το τέλος της εμφάνισης των Eos και «ω θεοί» αυτοί γαμάνε. Γιατί δεν τους ξέρουμε? Ε? Πείτε μου, γιατί δεν τους ξέρουμε? Έχουν βγάλει και album λέει και πρέπει να το βρούμε λιαν συντόμως. Τελειώνουν και αρχίζει το στήσιμο της «σκηνής» για την AGF και το laptop της και το sampler της. H συμπαθέστατη γερμανίδα ξεκινάει λίγο μετά σε σχεδόν απόλυτο σκοτάδι με το καπελάκι και τα γυαλιά της (όχι ηλίου), αρχίζοντας να κάνει τα δικά της. Abstract ήχοι που φτάνουν μέχρι και το θόρυβο, κομματάκι αποσυντονισμένα beats, φωνητικά που μια είναι, μια δεν είναι και ο υποφαινόμενος δηλώνει γοητευμένος, αλλά τον διπλανό του κοντεύει να τον πάρει ο ύπνος. Βλέπουμε κανένα μισαωρο συνολικά και μ’ αρέσει αλλά θέλω σίγουρα να δω και τους Laub αν γίνεται κάποια στιγμή. Αποφασίζοντας ότι αρκετά για σήμερα, πάμε προς την έξοδο, πιάνουμε μια ματιά από DAT Politics που φαίνονται ενδιαφέροντες και τους σημειώνουμε για τσεκάρισμα αργότερα, ενώ στην κύρια σκηνή οι Methods συνεχίζουν να τα σπάνε. Ο τραγουδιστής έχει αφήσει και το ράστα ελεύθερο και ωραίο και λέει για την επανάσταση και αυτό που ακούγεται είναι κάτι σαν σχεδόν industrial reggae. Ωραία πράγματα, αλλά η όμορφη κούραση, όμορφα καίγεται.

Κάπως έτσι, βγαίνουμε στην ειδυλλιακή Πειραιώς και βρίσκουμε αμέσως ταξί και πάμε σπίτι μας, έχοντας αρκετά όμορφες αναμνήσεις από το φετινό Synch. Μια μικρή δόση μετανιώματος που χάσαμε τους The Prefabricated Quartet αλλά πραγματικά δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσουμε μέχρι τη 1:30 που θα βγαίνανε. Ωραίος χώρος, ωραία διοργάνωση γενικά (με την εξαίρεση του «ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΤΕ 5Ε Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ?») και το Γκάζι ότι πρέπει για τέτοια φεστιβάλ. Μπράβο, μπράβο να ξαναπάμε.

~ από KsDms στο Ιουλίου 25, 2007.

Ένα Σχόλιο to “Όταν το Sonic Death Monkey πάει εκδρομή…”

  1. συμφωνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: