music to make the days pass

Όμορφα πράγματα ακούσαμε τον τελευταίο καιρό και μάλιστα μαζεμένα. Γι’ αυτό επιλέξαμε να τα βάλουμε και στο mp3 player μας για να μπορούμε να τα ακούμε περισσότερο, όσο δεν θα είμαστε στο σπίτι μας.

Από τα πιο ωραία ήταν οι Πολωνοί Jacaszek (της νορβηγικής Miasmah) που μου χάρισαν ένα εξίσου πλατύ χαμόγελο, όσο υπήρχε τότε που άκουγα για πρώτη φορά Helios. Κινούμενοι σε παρόμοια μονοπάτια (αν και με χρήση φωνητικών σε σημεία), το «Treny» είναι δίσκος που ερωτευτήκαμε και που μας χρειαζόταν. Παρέα το folk/blues εξ Ιαπωνίας από τον Kan Mikami και το «Juw» (και θελω πολυ να ψαξω γενικότερα την τεράστια δισκογραφία), η folk των Arborea, η grime του Trim που είναι από εκείνους τους δίσκους που με κάνει να επαναπροσδιορίζω την σχέση μου κάποια παρακλάδια του hip-hop (είναι ωραίο να ξέρεις να sample-αρεις ωραία πράγματα και να μπορείς να γράφεις μελωδίες), το «Over the hill» της δεσποινίδος Monika (ανερχόμενο όνομα στο ελληνικό indie κοινό από όσο καταλαβαίνω), αν και δυστυχώς το album αν και συμπαθητικό δεν πιάνει το επίπεδο του συγκεκριμένου τραγουδιού και το καινούριο Bonnie «Prince» Billy που ακούγεται εξαιρετικό (αν και χαρουμενιά) αλλά δεν το έχω ακούσει πολύ καλά ακόμα.

Για τα βόρεια ο συγκάτοικος είπε από κάτω για τους When και έρχομαι να συμπληρώσω ότι για μια ακόμα φορά («φανμποη!»), το «You Are Silent» είναι αριστούργημα αν και φοβόμουν την στροφή από το ύφος των τελευταίων. Παρόλ’ αυτά το album είναι τεράστιο.

Σε ελαφρώς πιο καμμένα πράγματα μας γοήτευσαν τo Album των Thinguma*jigsaw και το τελευταίο του Tetuzi Akiyama, αμφότερα εξερευνώντας τα πιο μακρινά χωράφια του folk ήχου. Το «Black Cloudmasses» των Aethenor δεν μας έκανε και πολύ κλικ, ενώ το «Reccuring Dreams and Apocalypse Of Darkness» των Acid Mothers Temple απαιτεί ειδικό χρόνο για να το καταλάβουμε.

Το 2008 συνεχίζει δυναμικά, ευτυχώς με εμάς να ακούμε περισσότερη μουσική από ό,τι φοβόμασταν στην αρχή του.

~ από KsDms στο Ιουνίου 9, 2008.

Ένα Σχόλιο to “music to make the days pass”

  1. το Aethenor είναι γαμάτο ρε καρμοίρη και λέγεται «Betimes Black Cloudmasses». και της Monika ήταν γαμάτο αλλά σε αυτό τον πέτυχες τον τίτλο! το When δεν το άκουσα αλλά θα γαμάει και αυτό!~
    και γαμώ ε.
    πω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: