of herons and blood

Όποιος έχει κάτσει ποτέ να συζητήσει σχετικά με την μουσική, έχει σίγουρα εμπλακεί στη γνωστή συζήτηση music vs lyrics. Δεν πρόκειται να κάτσουμε εδώ να αναλύσουμε τη σημασία του καθενός και το πως επιδρά στην αντιμετώπιση που έχουμε για τους εκάστοτε μουσικούς, αλλά θα ασχοληθούμε με μια ιδιαίτερη περίπτωση που έχει να κάνει με το θέμα.

Έχει τύχει ποτέ να ακούς ένα τραγούδι, να ακούς τα λόγια, την ιστορία που έχει να πει και σχεδόν να νιώθεις ότι αυτά δημιουργούν την μουσική, ό,τι οι εικόνες που σου βάζουν στο μυαλό είναι αυτές που απαιτούν από την μουσική να τις ντύσει με το συγκεκριμένο τρόπο; Σήμερα η διαπίστωση ήρθε όχι με ένα, αλλά με δυο κομμάτια. Διαφορετικά μεταξύ τους, ίσως όσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι δυο τραγούδια. Από την μια το «Didn’t Know Yet What I’d Know When I Was Bleedin'» του Dax Riggs (του τραγουδιστή των Αcid Bath) και από την άλλη το «Heron Blue» των Sun Kill Moon.

Οι στίχοι των Acid Bath είχαν μια ομορφιά που μερικές φορές σε έκανε να απορείς πως την εκτιμούσες. Βυθισμένοι στην σαπίλα και στις παραισθήσεις (ταιριάζοντας με την μουσική) δημιουργούσαν εικόνες, η δύναμη των οποίων από πολύ λίγους μπορεί να επιτευχθεί. Στον περσινό, προσωπικό του δίσκο, ο Riggs διατηρεί σε μεγάλο βαθμό αυτό το προτέρημα.

«Knelt a puppet on a string
Along the vortex weeping
Lord have you heard
The roaring dragon eat the virgin
I didn’t know yet what I’d know
When I was bleedin’
I seem to forget what I learned
When I was fallin’
I didn’t know yet what I’d know
When I was bleedin’
Neon ghost in mask and coat
My heart is satellite remote
When my chemicals go wrong
Murder the devil
Take his song for my own
We sang
I didn’t know yet what I’d know
When I was bleedin’
I seem to forget what I learned
When I was fallin’
I didn’t know yet what I’d know
When I was bleedin’
When I was fallin’
Was I flyin’?»

Η φωνή του Riggs δημιουργώντας αυτές τις χαοτικές εικόνες δεν μπορεί παρά να συνοδευτεί από το σχεδόν blues αργό tempo του τραγουδιού, η καθαρότητα των μελωδιών του οποίου έρχεται σχεδόν σε αντίθεση με αυτά που περιγράφει. Και πάνω από όλα ξέρει ότι σ’ αυτή την ιστορία καταλήγει να πέσει, αλλά το τραγούδι έχει ένα σχεδόν παιανικό χαρακτήρα. Εξάλλου το λέει και ο ίδιος «Murder the devil/take his song for my own/we sang». Εδώ δεν υπάρχουν μίζερες τύψεις, εδώ τραγουδάμε με συναίσθημα αλλά και δύναμη. Χωρίς πολλά πολλά, με ένα riff, μια μελωδία στη φωνή και έναν υπερ-απλό ρυθμό στα drums. Perfection in simplicity.

Και αν το τραγούδι του Riggs είναι απλό μέσα στην ομορφιά του, οι Sun Kill Moon νομίζεις πως έχουν στήσει βωμό στην ομορφιά της απλότητας. Έτσι και αλλιώς λειτουργώντας μέσα από folk-ίζοντα ακουστικά πλαίσια, στο «Heron Blue» δημιουργούν την καλύτερη με διαφορά σύνθεση του φετινού τους δίσκου, μια σχεδόν οχτάλεπτη ιστορία που ακούγοντάς την δεν μπορείς παρά να ανατριχιάσεις με την ήρεμη έντασή της.

«Don’t cry my love don’t cry no more
A crashing sky a rolling screen
A city drowning Gods black tears
I cannot bear to see

She lay under the midnight moon
Her restless body stiring
Until the magic morning hour
Like poison it succumbs her

Her baby skin her old black dress
Her hair it twists round her necklace
Constricts and chokes like ruthless vines
To sleep she overtakes her?

Her room is painted Heron Blue
Lit by candlelight and chandelier
And from her headboard perched so high
A million dreams have passed her

Don’t cry my love don’t cry no more
It overwhelms my breaking heart
A minor swell of violins
I cannot bear to hear them

A mother shepherds her young birds
she fills their mouths and warms their souls
Til they are strong and good to fly
Away from her alone she’ll die

Cradle on quiet old oak limbs
As heaven blue her light fails
A breath of soot into her lungs
A life, a journeys end in one

Don’t sing that old sad hymn no more
It resonates inside my soul
It haunts me in my waking dream
I cannot bear to hear it

Don’t play those violins no more
Their melancholic overtones
They echo off the floor and walls
I cannot bear to hear them
«

Εδώ έχουμε ακόμα λιγότερα πράγματα. Μερικά επαναλαμβανόμενα ακόρντα σε μια ακουστική κιθάρα που λες και με κάθε επανάληψη σε κερδίζουν ακόμα περισσότερο, σε βάζουν ακόμα πιο πολύ στην ατμόσφαιρα του κομματιού. Ένας τραγουδιστής που σχεδόν απαγγέλει τις λέξεις αλλά που η φωνή του είναι αυτή που χαράζει την πορεία του τραγουδιού, αυτή που του δίνει τον χαρακτήρα του. Πότε πότε έρχεται και μια δεύτερη φωνή να τον συνοδεύσει, χωρίς και αυτή να φωνάζει αλλά κάνοντάς σε να νιώθεις το τραγούδι σε κάθε σημείο του σώματός σου. Και από ένα σημείο και μετά, εκεί που θα χτυπούσε ένα τύμπανο για να δίνει το tempo του κομματιού, κάπου στο βάθος ακούγεται ένας υπόκωφος χτύπος λες και ενώ όλο το τραγούδι αιωρείται στον αέρα, αυτό έρχεται από το εσωτερικό της γης. Και το tempo είναι αργό αλλά ακτινοβολεί αξιοπρέπεια και σιγουριά. Δεν είναι χαρούμενο το κομμάτι αλλά δεν πρόκειται να μειώσει για κανέναν την αξία του. Don’t play those violins no more/their melancholic overtones/they echo off the floor and walls/I cannot bear to hear them. Νομίζω ότι ο όρος επικό δημιουργήθηκε για τέτοια τραγούδια.

~ από KsDms στο Σεπτεμβρίου 12, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: