Merr y))) Christmas

Μερικοί άνθρωποι σε απογοητεύουν, και όταν αυτό αρχίσει και γίνεται πραγματικά ενοχλητικό, πρέπει να δείξουν υπερβάλλοντα ζήλο ώστε να ανέβουν πάλι στο επίπεδο της εκτίμησης που τους είχες αρχικά. Αν ενδιαφέρονται. Αν δεν ενδιαφέρονται, δεν πειράζει, άνθρωποι είμαστε. Σήμερα θα πούμε μερικά πράγματα για τους Sunn 0))).

Αρχικά λοιπόν, είχαμε ακούσει τα «00 Void» και «Flight of the Behemoth», και δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι παίζει εδώ, ήταν πολύ δύσκολο να μπούμε στο πνεύμα των ηχογραφήσεων. Εν συνεχεία ήρθε το «White1», album στο οποίο υπάρχει το «My Wall».

To «My Wall» είναι κάτι που δεν μπορεί να το συλλάβει κανείς άλλος εκεί έξω. Δε μπορεί να το πει κανείς άλλος από τον Julian Cope. Η εποχή του «White1» ήταν η εποχή που ενθουσιαστήκαμε πολύ με τους Sunn O))). Πάρα πολύ. Το «White2» που ακολούθησε, είχε μέσα Attila Csihar, οπότε εξ ορισμού δε γίνεται να μειωθεί ο ενθουσιασμός. Όπως και δε μειώθηκε.

Στη συνέχεια τους είδαμε ζωντανά στην Αθήνα, σε ένα live που όρισε ένα peak. Μια συναυλία που θα θυμόμαστε ως τα βαθιά μας γεράματα. Ακόμα και αν δεν ήταν στην μεγαλοπρέπεια που το περιμέναμε (με Julian Cope και Attila Csihar πάνω στη σκηνή), το show διέλυσε την αθωότητά μας. Βλέπετε ούτε noise είχαμε ακούσει στα 19 μας, ούτε πολύ kraut rocks, και σίγουρα αγνοούσαμε τους Earth. Ακόμα και τώρα που γράφουμε (που πληκτρολογούμε, για να είμαστε ακριβείς) αυτές τις γραμμές, δε μπορούμε να μην ανατριχιάσουμε με το δευτερόλεπτο που οι O’Malley και Anderson έκλεισαν ταυτόχρονα τους ενισχυτές τους, διδάσκοντας μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τον Θόρυβο και την Σιωπή. Εκείνη τη σιωπή δε μπορούμε να σταματήσουμε να την ακούμε. Δε μπορούμε να την ξεχάσουμε.

Και μετά ήρθε το «Black One». Το οριστικό τέλος οποιασδήποτε αισιοδοξίας. Καλεσμένοι οι Wrest, Malefic, Oren Ambarchi και John Wiese. Υποθετικές διασκευές σε Immortal και Bathory. Δεν επρόκειτο για την πρώτη επαφή τους με το black metal, έχοντας ήδη live track με τίτλο «Funeraelmarch (To The Grave)», που είναι μια επίσης υποθετική διασκευή στους Thorns. Το θέμα με το «Black One» δεν είναι πως απλά έμπλεξε το drone με το blackmetal. Δεν το έκανε. Είναι black, δεν είναι black metal. Απλά το σκότος του είναι τόσο ψυχοφθόρο που στη συγκεκριμένη κυκλοφορία ξεχνάς το πόσο επιτηδευμένο είναι.

Mέχρι εδώ, οι Sunn 0))) υπήρξαν μεγαλειώδεις. Μετά βίας έβρισκες ψεγάδι στις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, ανησυχίες που ποτέ δεν πρόκειται να αμφισβητήσουμε. Από εκεί και πέρα όμως, συνέβη το χάος. Όσοι παρακολουθούν τα δρώμενα της Southern Lord, μπορούν εύκολα να συνειδητοποιήσουν πως οι εμπορικές ανησυχίες των Anderson και Ο’Malley ήταν περισσότερο δημιουργικές από τις μουσικές. Δεν έχουν πια τόση πλάκα οι πανάκριβες χρωματιστές εκδόσεις εκδόσεων εκδόσεων δίσκων. Δεν είναι ωραίο πως ο ίδιος ο O’Malley έχει γίνει ένας σύγχρονος guru της drone, η οποία απέκτησε ένα δυσαρεστότατο hype στα μουσικά δρώμενα. Δεν είναι δυνατόν να είναι ΌΛΟΙ οι Aethenor, Khanate, KTL, Burial Chamber Trio, Grave Temple, Fungal Hex, Ginnungagap, Pentemple, Ascent (και τόσοι άλλοι) τόσο ώριμα καλλιτεχνικοί. Δε γίνεται με τέτοιους ρυθμούς κυκλοφορίας να μην πλατειάσεις, να μη γίνεις βαρετός. Δε γίνεται οι Sunn 0))) να έχουν ξεκωλιαστεί σε limited boxes των τετρακοσίων δολλαρίων, σε υπερlimited εκδόσεις και επανεκδόσεις και χρωματιστά βινύλια παντού, πάντα και συνεχώς. Δε γίνεται να μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά τους δύο ιθύνοντες πλέον. Δεν μας προκαλεί κανένα δέος κάποια νέα κυκλοφορία των Sunn 0))). Το «Oracle» δεν το ακούσαμε καν. Πλέον κοιτάμε τους καλεσμένους στα albums τους για να αποφασίσουμε αν θα ακούσουμε τα albums αυτά. Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι και πάλι μαγικά, όπως η συνεργασία με τους Boris, αλλά λεφτά για κυκλοφορία δίνουμε με βαριά καρδιά. Συγκεκριμένα αγοράσαμε μόνο την επανέκδοση του «00 Void» για το remix cd των Nurse with Wound. Οι Sunn 0))), από ουσιαστικοί πρωτοπόροι δημιουργίας ανήκουστων ήχων και εφαρμογής νέων νοοτροπιών, έχουν γίνει ένα πολυτελές αγοραστικό έκθεμα, για (και από) τους χιλιάδες παράφρονες βλαμμένους εκεί έξω που θα αγοράσουν ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ και αν κυκλοφορήσει η μπάντα, όσο και αν αυτό κοστίσει.

Εδώ έρχεται το Sonic Death Monkey, και σαν άλλος Barry θέτει την ερώτηση : «is it in fact unfair to criticize a formerly great artist for his latter day sins, is it better to burn out or fade away?». Η απάντηση είναι συνήθως ναι, αλλά πρέπει ο άλλος να προσπαθεί να επανορθώσει κάπως.

Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως θα ξαναβγεί κάποιο album των Sunn 0))) με O’Malley και Anderson μόνο στη σύνθεση, που θα μας προκαλέσει ανάλογο shock με αυτό των πρώτων κυκλοφοριών τους.

Πριν μερικές ημέρες όμως, άκουσα για πρώτη φορά το live LP «Domkirke». Είναι μια συναυλία που έδωσαν σε ένα καθεδρικό ναό στο Bergen. Και μπορεί εδώ να ξελασπώνει ο Lasse Marhaug στο εκκλησιαστικό όργανο και ο Attila Csihar στα κατανυκτικές λειτουργικές ψαλμωδίες, αλλά το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον εξαιρετικό. Έχοντας επίγνωση πως δεν πρόκειται Μόνο για την Λατρεία που τρέφουμε στον Csihar, ακούγοντας ξανά και ξανά το «Domkirke» είμαστε σχεδόν έτοιμοι να συγχωρήσουμε τους Sunn 0))) για τις τραγελαφικές τους γερολαδάδικες περιπέτειες. Τέσσερα κομμάτια, μια πλευρά βινυλίου το καθένα, και ένας τόσο απίστευτος Attila Csihar, να σε κάνει πραγματικά να χαίρεσαι που τα τελευταία χρόνια αποφάσισε να ξαναασχοληθεί με τη μουσική. Όχι πως δεν έχει κάνει τις μαλακίες του και αυτός βέβαια (Αborym, Astarte, και λοιπά τσίρκα), αλλά του Attila Csihar δε μπορούμε παρά να του αναγνωρίσουμε πως πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές που έχουμε συναντήσει ποτέ μας. Σε (σχεδόν) οτιδήποτε έχει επιλέξει «μιδικώς» να ακουμπήσει.

Όσο για τους Sunn 0))), ελπίζω πως το LP «Dimensions» που ετοιμάζουν, να καταφέρει να ακυρώσει όλα τα αρνητικά που γράφτηκαν εδώ. Αλλά οι ίδιοι, στο «Black One», μου δίδαξαν μια απαισιοδοξία πολύ δύσκολη να κατατροπωθεί.

Θα κλείσουμε με κάτι που πιστεύω πως όλο το Sonic Death Monkey καταφέρνει -παραδόξως- να συμφωνεί : Η μεγαλύτερη στιγμή των δύο σαμάνων από το US, είναι εκείνο το ΤΕΡΑΣΤΙΟ «Rampton» των Teeth of Lions Rule the Divine, παρέα με Lee Dorrian και Justin Greaves. Από τα καλύτερα πράγματα που έχουν συμβεί στην ακραία μουσική.

~ από kiwiknorr στο Δεκέμβριος 27, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: