three albums for a sunday

Είναι Κυριακή πρωί, και αυτή τη βδομάδα ακούσαμε τόση όμορφη νέα μουσική, που θέλουμε να τη μοιραστούμε όσο είναι καιρός. Γιατί μετά θα είναι Κυριακή μεσημέρι και θα πάμε για πικ νικ και δε θα μπορούμε. Έξω έχει ωραία μέρα, και πίνω καφέ στον οποίο ξέχασα να (μη) βάλω ζάχαρη σε funky φλιτζάνι Hondos Center που ειλικρινά δε μου αρέσει. Αυτά από εμένα, τις καλημέρες μου!

Cobalt – Gin

Προορισμένο για κυκλοφορία σε καμιά βδομάδα από τώρα, η Profound Lore το έστελνε από νωρίτερα, και φυσικά το πήρα. Πριν περίπου δύο χρόνια, το «Eater of Birds» με είχε ψαρώσει στις πρώτες ακροάσεις, και παρότι αμερικάνικο, μου έδινε μια γεμάτη περίληψη ευρωπαϊκών -ως επί το πλείστον- ήχων. Η ποιότητα και η τραχύτητα των κομματιών ήταν υπάρχουσα και όχι αμελητέα, αλλά σαν ψεγάδι θα μπορούσα να μιλήσω για μια κάποια έλλειψη προσωπικού χαρακτήρα. Το album ήταν φυσικά ό,τι έπρεπε για repeats, αν σε εκείνη τη φάση κάποιος επιζητούσε κάτι ωραίο να παίζει. Για να το λήξω εδώ, αν ίσως σε κάποια φάση της ζωής μου έπαιζαν το «Eater of Birds» και εγώ είχα πιεί (σε εκείνη ακριβώς τη φάση) δύο-τρία ποτηράκια παραπάνω, ίσως να μην ούρλιαζα «Cobalt είναι!» στα δύο πρώτα τραγούδια. Πέρσι βγήκε ένα EP που ήταν κάπως μυστήρια αδιάφορο, αλλά είχε ωραία διασκευή στο «Extinction» των Θεών Nausea. Φέτος, βγήκε το «Gin». Και από τις πρώτες ακροάσεις μου κάθισε τόσο καλά (με έμφαση στο «τόσο») που δεν μπορώ να κάνω ταύτιση με τον αρχικό eater of birds ενθουσιασμό. Διότι εδώ οι επιρροές έχουν περάσει από μικροσκόπιο πρώτα, και οι Cobalt συνθέτουν σαν Cobalt μόνο. Πληροφοριακά, οι Cobalt είναι δύο τύποι από την Αμερική που δεν δείχνουν να ενθουσιάζονται τόσο με το black metal της χώρας τους, αλλά με άλλα είδη αυτής. Αυτή τη στιγμή μιλάμε για ένα σκληρό ήχο που σαγηνεύεται από την αισθητική συγκροτημάτων όπως οι Neurosis και οι Killing Joke (ακούστε το «Dry Blood»), και τη συγγραφική των Ernest Hemingway και Hunter S. Thompson, σε μια περαιτέρω προσπάθεια εξερεύνησης της αμερικάνικης κουλτούρας. Ίσως με πέτυχε και στην κατάλληλη στιγμή, που λιώνω ξανά το «On the Road» του Jack Kerouac και είμαι φιλικά προσκείμενος σε καθετί αμερικάνικο. Τόσο, που σκέφτομαι να πάω και στα Friday’s αύριο. Εν πάσει περιπτώσει, το «Gin» έχει εύκολα τις πιο ενδιαφέρουσες νότες που άκουσα από τους Cobalt ποτέ, και δείχνουν να έχουν τα φόντα για μελλοντική αγορά των albums τους πριν την πρώτη τους ακρόαση ακόμα. Στα επιπλέον σχόλια, εδώ συμμετέχει (πάλι!) η Jarboe, η οποία να το δείτε, έτσι όπως πάει σε κάνα χρόνο θα ακούει μόνο τις κασσέτες Black Witchery και θα βγάζει μανιφέστα για το πόσο ξεπουλήθηκαν οι Abigail όταν έβγαλαν το πρώτο album τους. Επίσης, οι Cobalt είχαν βγάλει και ένα πρώτο album το 2005 σε παρακλάδι της παραπαίουσας Displeased Records, με το κακό όνομα «War Metal». Το album δεν είναι τόσο κακό όμως, και είχα κωλοχαρεί που το είχα πετύχει στον λατρεμένο Λωτό στην τιμή των τεσσάρων ευρώ. Οι Cobalt ήρθαν να πάρουν τη σκυτάλη από τους Funeral Mist για το κυρίαρχο black metal άκουσμα των ημερών…

Amesoeurs – Amesoeurs

…και στη συνέχεια να την παραδώσουν στους Amesoeurs. Εν αρχή ήταν οι Peste Noire και το album τους «La Sanie des siècles – Panégyrique de la dégénérescence», όπου όταν το άκουσα φαντασιωνόμουν κάτι τύπους που στα νιάτα τους άκουγαν μόνο τη γαλλική σέκτα της Black Legions και χλεύαζαν κατάφορα τους «φλώρους τους νορβηγούς», και μιάς και από τότε έχει μείνει μόνο ο Meyhna’ch να παλεύει με τους Mutiilation, οι Peste Noire μου έφεραν μια υπερδισκάρα αφάνταστα καλή. Αναβιωτική. Αν ο kathleenturneroverdrive σας πει πως οι Peste Noire είναι βαρετοί, θυμίστε του πως του άρεσε το τελευταίο Nachtmystium. Μένοντας στους γάλλους όμως, σιγά σιγά άρχισα να μαθαίνω τις παράπλευρες δραστηριότητες του Neige, κιθαρίστα της μπάντας. Ο τύπος διατηρούσε also τους Alcest και τους Amesoeurs. Οι Alcest έβγαλαν το 2007 το «Souvenirs d’un Autre Monde», το οποίο είναι ο Απόλυτος δίσκος για ταξίδι, να κοιτάς παράθυρα και να βρέχει και τέτοια, είναι ο ορισμός του φθινοπωρινού album, δουλειάς που έκανε χαβαλέ σε όλη σχεδόν την post rock σκηνή εκεί έξω. Τα έχουμε ξαναπεί για το γεγονός πως τα όρια του black metal είναι μεγαλύτερα από αυτά οποιουδήποτε σύγχρονου ιδιώματος. Τα όρια αυτά ομολογουμένως δεν πλησιάζονται συχνά, αλλά υπάρχουν εκεί και περιμένουν. Οι Amesoeurs πάλι, είχαν μείνει σε ένα single, το «Ruines Humaines», το οποίο είναι εξαιρετικό. Σε κάποια φάση άκουσα πως διαλύθηκαν, και μου έκατσε άσχημα. Σε κάποια άλλη φάση, βλέπω εξώφυλλο και download link και προπαραγγελίες του βινυλίου στη Northern Silence. Κατεβάζω ευθύς, και εδώ έχουμε να κάνουμε με τον Neige σε φόρμα. Ο Alcest αέρας είναι αισθητά εντονότερος από ότι στο EP, ενώ αυτό που ακούμε σφύζει προσωπικότητος, συναισθηματισμού και χαρακτήρα. Ο τύπος άκουγε ξεκάθαρα Red Sparowes («Recueillemen»), Electrelane, Savage Republic, Noir Desir, Joy Division, Cure και ρε διάολε, είναι τόσο όμορφο να τραγουδάς στα γαλλικά πάνω σε black metal βάσεις! Πάρτε τους Solefald στο «Omnipolis» ή ακόμα και τις απαγγελίες των Arkhon Infaustus στο «Orthodoxyn». H γαλλιδούλα που τραγουδάει εδώ κάνει απίστευτη δουλειά, και είμαι σχεδόν ενθουσιασμένος που δεν ξέρω γαλλικά, ώστε να μην καταλαβαίνω και απλώς να νιώθω. Τώρα που μιλάμε, ο Πάρης (δεν τον ξέρετε τον Πάρη) με ενημερώνει πως το πρώτο κομμάτι του θυμίζει Archive. Άλλοι μου έλεγαν χτες πως το περίμεναν καλύτερο, και πως το EP είναι το opus magnum τους! Εγώ λέω πως μου χει σπάσει το κεφάλι έτσι που το ακούω συνέχεια, έτσι μελαγχολικό που είναι. Τα black metal του μέρη, μπορεί να μην είναι τα κλασικά black metal μέρη που ίσως θα περίμενε κανείς, αλλά είναι καταπληκτικά. Νομίζω πως έχω πάθει μεγάλη πλάκα με το album, και είναι κρίμα μεγάλο που το διέλυσαν ευθύς αμέσως μετά την ηχογράφηση/κυκλοφορία του. Να μου πει κάποιος το όνομα της γαλλίδας, να δω που αλλού θα την ακούσω. Αυτά για τους Amesoeurs. Αναμένω εναγωνίως το νέο album των ΛΑΤΡΕΜΕΝΩΝ Forgotten Woods, στους οποίους πλέον έχει αναλάβει τα φωνητικά ο Neige. To album θα λέγεται «Pig». Ελπίζω να τον πάρουν και στους Joyless. Δεν ξέρω γιατί. Απλά το φαντασιώνομαι υπερβατικά καλό να τον ακούσω να λέει το «Room of Velvet Splendour».

Magenta – Art and Accidents

Τη δεύτερη φορά που είχαμε δει τους Apoptygma Berzerk, έπαιζαν support οι Magenta, και έτσι τα σαράντα ευρώ του εισιτηρίου έφυγαν πολύ πιο εύκολα. Τους Magenta τους αγαπούσαμε από παλιά. θα τους ξέρετε όλοι, καθώς το τραγούδι τους «All Over» έπαιζε σε μια διαφήμιση της Sprite Zero με μια γκόμενα που έβγαζε τη μπλούζα της και την πέταγε σε μια κάμερα και ουάου ας πιούμε όλοι Sprite Zero! Δεν πίνεται αυτή η μαλακία, αλλά το «All OVer» είναι κομματάρα. Δεν έχω δει πιο αστείο πράγμα από το αυτoκόλλητο πάνω στο «Little Girl Lost» των Magenta. Έγραφε «Περιέχει το ALL OVER που είναι στη διαφήμιση της SPRITE ZERO. Συμμετέχουν μέλη των SATYRICON, MAYHEM, CADAVER». Αγαπώ τους Magenta. Έτσι απλά. Επειδή η φωνή της Vilde Lockert είναι πολύ γλυκιά και όμορφη (όσο και η ίδια, θα έλεγε κάποιος εξωτερικός παρατηρητής). Και κυρίως, επειδή από πίσω κρύβεται ο τεράστιος Anders Odden. O Anders Odden είχε την εξής πορεία. Είχε τους Cadaver και έπαιζε death metal στη Νορβηγία, σχεδόν πριν υπάρξει η αλληλουχία λέξεων «black metal». Μετά, πήγε στους Apoptygma Berzerk όντας μέλος στους δύο καλύτερους δίσκους του. Στη συνέχεια έφυγε από αυτούς και σχημάτισε πάλι τους Cadaver (Inc) σε tech-grind μοτίβο παρέα με τους Carl Michael και Apollyon, ενώ μετά την κυκλοφορία του -οριστικά τελευταίου album τους- «Necrosis», επέστρεψε στους Apoptygma Berzerk για να ηχογραφήσουν παρέα το «You and Me Against the World». Αυτό ήταν ένα εξαιρετικά ευχάριστο γεγονός, καθώς το album ήταν ένα αριστούργημα κιθαριστικής pop, με τα e.b.m στοιχεία να βρίσκονται σχεδόν υπό του μηδενός. Στη συνέχεια εγκαταλείπει τους Apoptygma πάλι, ώστε να γίνει δεύτερος κιθαρίστας των Celtic Frost και αργάαα αργά να κυκλοφορήσει το διάδοχο του «Little Girl Lost». O Anders Odden έχει μια εξαιρετική ικανότητα, που λίγοι πολυprojectοι καλλιτέχνες έχουν : Ξέρει τι μουσική παίζει σε κάθε μπάντα που παίζει. Εννοώ πως είναι γνώστης ρε παιδί μου, ξέρει από ποιόν να επηρεαστεί για κάθε μπάντα του, ξέρει τι (σωστά) στοιχεία να βάλει σε κάθε μια, γενικώς το γνωρίζει καλά το θέμα, για αυτό είναι και τεράστια μουσικάρα. Οι Apoptygma Berzerk κυκλοφόρησαν πριν λίγες μέρες το «Rocket Science», χωρίς τον Odden στη σύνθεσή τους, και το «Rocker Science» είναι η απογοήτευση η ίδια. Αυτό, διότι ενώ υπάρχουν όλα τα όμορφα τεχνικά στοιχεία, η παραγωγή, οι προδιαγραφές, η όρεξη, η Amanda Palmer, δεν υπάρχουν κομματάρες. Ούτε μία. Υπάρχουν μόνο ωραία τραγουδάκια και μέτρια τραγουδάκια και αδιάφορα τραγουδάκια. Ο Anders Odden κυκλοφορεί το «Art and Accidents» των Magenta. Ένα album που έχει ΜΟΝΟ ΚΟΜΜΑΤΑΡΕΣ. Αποκλειστικά. Τίποτα άλλο. Μία προς Μία. Το «Untouchable» αδυνατώ να το ακούσω λιγότερες από δέκα φορές συνεχόμενες. Το album είναι χαρούμενο, φεύγει σαν σφηνάκι, παίζει πολλές φορές μαζί, φτιάχνει τη διάθεση, και έχει μέσα την εξαιρετικότερη pop που άκουσα τελευταία. Γιατί τέτοια είναι, όσο «industrial/gothic rock» ρετσινιά τους έχει κολλήσει σαν ταμπέλα. Όχι πως δεν υπάρχουν στοιχεία, αλλά εδώ έχουμε pop. In disguise, αλλά θεϊκή pop. Το «Art and Accidents» το περίμενα πολύ καιρό, και είναι εύκολα η αγαπημένη μου δουλειά των Magenta. Δεν έχει νόημα να περιγράψεις ένα album που έχει πιάσει την απόλυτη τελειότητα στο είδος του. Εξυπηρετεί στο έπακρο όποιους (μα όποιους) σκοπούς θα μπορούσε να έχει. Καταπληκτικά πράγματα. Δεν θα πλέξω άλλο το εγκώμιο του Anders Odden. Ο τύπος έχει συμμετάσχει σε πολλές άλλες μπάντες και ό,τι αγγίζει πραγματικά δεν έχει ψεγάδι. Για εμένα. Γιατί οι άνθρωποι της Coca Cola δεν πρέπει να ενθουσιάστηκαν πολύ με το video του «All Over» που τους είχε στείλει με κεντρικό ήρωα τον…Mortiis. Παραγωγή στο νέο album o Stephen Groth, ο οποίος συμμετέχει κιόλας στο «Massive Enigma». Είσαι σαν ξώγαμο του Molko, και είπα κακά λόγια για το τελευταίο album σου, αλλά οι Apoptygma Berzerk μου είχαν αλλάξει τη ζωή σε κάποια φάση. Επάνοδος, άμεση!

«then i felt invinsible, unbreakable, UNTOUCHABLE
i want my love to have it all, you own my soul
LA LA LA LA LALALAAAAA»

~ από kiwiknorr στο Μαρτίου 15, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: