the air is thin but we keep climbing

Πιστεύω ακράδαντα ότι ένα από τα κυριότερα σημάδια που μπαίνουν κάθε τόσο στο ημερολόγιο αυτού του blog, είναι η σχέση του με τα έργα και τις ημέρες του Peter Hammill (αυτό κυρίως φυσικά έχει να κάνει με μένα, οι υπόλοιποι τρεις αν και είμαι σίγουρος οτι τον συμπαθούν, δεν το έχουν ανάμεσα στους καλλιτέχνες που ψάχνουν μέρα παρά μέρα να δουν αν βγάζει τίποτα καινούριο). Τριά χρόνια πέρασαν κιόλας από το «Singularity» και ένα από το «Trisector». Αυτά τα δυο album υπήρξαν και οι βασικοί σταθμοί στις αναφορές εδώ για τον Hammill, αν και σε μικρότερο εύρος είναι αρκετές οι φορές που θα συναντήσει κάποιος το όνομά του εδώ γύρω.

Αν και πάντα ήταν από τους πλέον εργατικούς, ακροβατώντας ανάμεσα στους Van Der Graaf Generator και στα solo album του, τα τελευταία χρόνια συνεχίζει με τους ίδιους (αν όχι μεγαλύτερους) ρυθμούς, παρά τα 61 χρόνια του και τις διάφορες περιπέτειες που φέρνουν αυτά μαζί τους. Καινούριος δίσκος φέτος με το όνομα «Thin Air». Ακόμα πιο ήσυχος και από το «Singularity». Παρά το γεγονός ότι στο «Trisector» τα έδιναν όλα σαν group, οι τελευταίες του προσωπικές δουλειές μοιάζουν να είναι πολύ χαμηλών τόνων. Το καλό είναι ότι δεν ακούγεται ως δείγμα κούρασης, περισσότερο ως συνειδητή επιλογή είτε γιατί αναγνωρίζει ότι η ηλικία έχει φέρει αλλαγές, είτε γιατί θέλει να ακούγεται πιο intimate. Μουσικά ο δίσκος κινείται σε πολύ απλές φόρμες και ακόμα πιο απλές ενορχηστρώσεις. Εξάλλου και σε κάθε τραγούδι, τα όργανα που συμμετέχουν ποτέ δεν είναι πολλά και ποτέ δεν επιδιώκουν να φωνάξουν. Σχεδόν σε όλα, ο Hammill δημιουργεί μια κεντρική μελωδία για την φωνή του και σκηνοθετεί την μουσική στο ρόλο του συζητητή που περισσότερο ακούει παρά μιλάει. Η φωνή φυσικά παραμένει σχεδόν αναλλοίωτη και εξίσου μεγαλειώδης με το παρελθόν (κοντινό και μακρινό). Παραμένει εντυπωσιακό το γεγονός ότι οι VDGG και οι προσωπικές τους δουλειές έχουν πολλά κοινα σημεία αναφορά, αλλά διατηρούν έναν απόλυτα ξεχωριστό χαρακτήρα. Σε αντίθεση με πολλούς καλλιτέχνες, των οποίων οι σόλο δουλειές είναι αναμασήματα των συγκροτημάτων τους.

Το album μόλις κυκλοφόρησε και φυσικά δεν έχω προλάβει να το αφομοιώσω ακόμα, αν και τις τελευταίες μέρες διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος στο τι παίζει στο σπίτι. Προσωπικό αγαπημένο μέχρι στιγμής το «Diminished». Πόσο εκπληκτική μουσική θα έβγαινε αν υπήρχε μια πιο εκτενής συνεργασία ανάμεσα στον Fripp και τον Hammill (κάτι που περιορίστηκε σε μερικά τραγούδια στο «Exposure» του πρώτου);

~ από KsDms στο Ιουνίου 7, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: