έχουμε και λέμε

λοιπόν εγώ αυτό που έχω να δηλώσω είναι πως αύριο και μετά την άλλη εβδομάδα πάλι και μετά τέλος φινίτο λα μούζικα και αντίο τα λέγαμε ψηλέ, δε θα ξαναέχει καινούριο Λοστ, δε θα ξαναέχει συζητήσεις στα μσν και σε παγκάκια και σε παρακαλώ πολύ σκάσε αν είσαι έτοιμος να πεταχτείς να πεις «ναι αλλά το Κάποια_Άλλη_Αμερικάνικη_Σειρά ήταν πιο ωραίο ή το Μια_Τρίτη_Αμερικάνικη_Σειρά είχε καλύτερο σενάριο» γιατί δεν είναι αυτό το θέμα, το θέμα είναι ότι είχα εγώ το φίλο μου το Μανώλη και άλλους δυο-τρεις και λέγαμε καμιά θεωρία για το ποιος είναι ο ένας και τι είναι ο άλλος και τι στο διάολο σημαίνει ότι στο πρώτο επεισόδιο φορούσε δαχτυλίδι ενώ στο ένατο όχι και περνούσε η ώρα όταν βαριόμασταν να πούμε για το ΜακΚάλεμπ ή τον Τσίπρα και τη νεολαία του ή ο,τιδήποτε άλλο τέλος πάντων θα λέγαμε υπό άλλες συνθήκες τις οποίες συνθήκες θα τις δούμε σε λίγο καιρό και πιο συγκεκριμένα τώρα. δηλαδή όχι τώρα αλλά σε λίγες μέρες, εντάξει.

γιατί το Λοστ (ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ!) περισσότερο από μια καλή τηλεοπτική σειρά ήταν ένα ζήτημα που απασχολούσε κάμποσο κόσμο, τι θα γίνει, ποιος είναι αυτός, τι είναι το άλλο, τα είπαμε και πριν, αλλά απασχολούνταν κοσμάκης, ίσως κάποιοι περισσότερο από όσο θα έπρεπε αλλά αυτή είναι μια διαφορετική υπόθεση. η υπόθεση λοιπόν αυτή καθ’εαυτή ήταν κάτι δευτερεύων, το ουσιαστικό είναι ότι είχες ένα θέμα αν βρισκόσουν με κάποιους εντελώς αγνώστους σε ένα κάποιο πλοίο, ένα κάποιο τραπέζι, μια κάποια κοινωνική εκδήλωση και ας είμαστε ειλικρινείς μας σώνονται -που έλεγε και η γιαγιά μου, φοβερή φράση- τα θέματα για τα οποία μπορείς να μιλήσεις με κάποιον που δεν ξέρεις και τόσο καλά πια: πως την ξέρεις τη νύφη, τα έμαθες τα καινούρια μέτρα και μετά; και μετά αν είναι αγοράκι μπάλα (αποκλείοντας μόνο για τη χάρη του επιχειρήματος το πολύ σοβαρό ενδεχόμενο να πετύχεις μπασκετικό παναθηναϊκό, τη χειρότερη φάρα, όχι λάθος, μπορεί να πετύχεις και κάποιονα «που δεν ασχολείται με αυτά πλέον», αυτή είναι η χειρότερη φάρα, μου θυμίζουν έναν ξάδερφό μου που κάποια στιγμή στα δεκάξι/δεκαεφτά μου με ένα τρομερό περιφρονητικό ύφος είχε πει «καλά, ακόμα αυτούς τους βάρβαρους ακούς, δε μεγάλωσες καθόλου;» φοβερός τύπος, πολύ είχα εκνευριστεί, ξεφεύγω όμως) και αν είναι κοριτσάκι τίποτα, είχες το Λοστ οπότε και αν ήσουν τυχερός και έβλεπε Λοστ μιλούσατε και περνούσε η ώρα.

στις 2 Ιουνίου στο Κύτταρο (!)

όταν πλέον θα έχει τελειώσει το Λοστ και δε θα έχω τι να λέω όταν οι άλλοι θα μιλάνε για το Φριντζ και θα βαριέμαι.

~ από νάθινμαν στο Μαΐου 19, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: